Loreva
Loreva

Utwór 17 z 25

obłoki

obłoki przyjaciele pastuszego świtania 
nad wioską biały wieniec u strzech i kalenic 
umilknij mokre niebo dosyć modrego grania 
obłoki nam ukażą galop i uciszenie 
obłoki siła dźwiga spoza namiotów jodeł 
bór obalają rdzawy ku wodzie bruzdy szklącej 
biją jak cichy werbel powracającej roty1 
obłoki czeremchowe chłodne płynne i rącze 
obłoki srebrny łopuch na firmamentów dunaju 
chłoną się drą i dzielą i rosną w zakosach 
te kamienie bez wagi skądś z fruwających krajów 
czy może tuman pyłu po niewidzialnych wozach 
obłoki ujrzeć z góry to ujrzeć niw rozłogi 
świat z białymi dziurami niby książka we śnie 
oczy się niepokoją wtedy szukają drogi 
bo oczy plam nie lubią ślepoty ani pleśni 
jest droga pod olbrzymim niebem nisko na którym 
obłoki obłoki obłoki drogą idzie staruszka tobołek 
niesie w ręce ciemnej spracowanej 
  1. rota — pieśń hymniczna; oddział wojskowy. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Józef Czechowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

nuta człowiecza (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nuta-czlowiecza/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis