Rozdział 8 z 25

Pieśń VIII

Gdzieśkolwiek jest, Bożeć pośli3 dobrą godzinę;
Jaciem twój był jako żywo4, i twoim zginę.
Tak to Bóg przejźrzał od wieku5; a nie żałuję,
Bo w tobie więcej niż we stu inszych najduję.

Nie tylkoś nad insze gładszą sie urodziła,
Aleś i zwyczajmi twarzy nic nie zelżyła6;
A jako wdzięcznie szmarakiem złoto sie dwoi7,
Tak tej szlachetnej duszy w tym ciele przystoi.

Szczęśliwy ja człowiek, bych mógł8 tak użyć tego,
Jakobych sie nie omylił, co jest lepszego;
Lecz jako na błędnym9 morzu, nie tam, gdzie chcemy,
Ale gdzie nas wiatry niosą, płynąć musiemy.

Jednak albo miłość zmyśla sny sama sobie,
Albo i ty nie chcesz, bych miał zwętpić o tobie.
Ta nadzieja świat mi słodzi; a bych inaczej
Doznać miał (uchowaj, Panie), umarłbym raczej.

Ks. 1, Pieśń VIII — Pieśń oparta na motywach z rzym. elegii miłosnej (Propercjusz), a także poezji Petrarki. [przypis redakcyjny] ↩
W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
Bożeć pośli (starop.) — niech ci Bóg ześle. [przypis redakcyjny] ↩
jako żywo (starop.) — zawsze, póki żyję. [przypis redakcyjny] ↩
przejźrzał od wieku — przewidział, postanowił, przeznaczył przed wiekami. [przypis redakcyjny] ↩
zwyczajmi twarzy nic nie zelżyła — nie przyniosła ujmy. [przypis redakcyjny] ↩
szmarakiem złoto sie dwoi — dzięki szmaragdowi oprawionemu w złoto podwaja ono swą piękność lub wartość (podobnie ciało zyskuje dzięki pięknej duszy; zob. w. 8). [przypis redakcyjny] ↩
Szczęśliwy ja człowiek, bych mógł... — Jestem szczęśliwym człowiekiem! Obym mógł... [przypis redakcyjny] ↩
błędny — taki, po którym się błądzi. [przypis redakcyjny] ↩