Loreva
Loreva

Utwór 12 z 13

VIII

A w czumackiej1 Marko rzeszy 
Powraca wesoły,  
Do swej chaty ani śpieszy,  
Bo popasa woły.  
Wiezie kubrak dla swej żony,  
Co oczy zachwyci,  
A dla starca pas czerwony,  
Wskroś z jedwabnych nici.  
Najemnicy — dar sowity:  
Żupan nad żupany,  
Żupan krasny2, zlotem szyty,  
Srebrem przetykany.  
Dzieciom trzewiczki z podróży 
Przywiózł w upominek  
I orzechów zapas duży,  
I słodkich rodzynek.  
A dla wszystkich sporą miarę 
Z Carogrodu3 wina.  
Mniema zastać szczęście stare 
W chacie u komina. 
Jego sercem nic nie miota,  
Nic nie trudzi głowy.  
I otworzył rzeźwo wrota 
W dziedziniec domowy.  
Zobaczyły go obydwie 
W tejże samej porze:  
«Och na koniec! Och zaledwie!  
Dziękiż tobie Boże!» 
Stary poszedł wyprząc woły  
I uprzęże składa;  
Jak przed rojem w ulu pszczoły,  
Krząta się gromada.  
Słychać krzyki uroczyste,  
Radość nieustanną:  
Ach, Ojcze nasz!... Jezu Chryste!  
Ach, Najświętsza Panno!  
«A gdzie Hanna, Katarzyno?  
Gdzie się Hanna chowa?  
Pokaż prędzej mą jedyną.  
A czy żywa? zdrowa?» 
«Jeszcze żyje... duszę chroni,  
Ale bardzo chora.  
Chodźmy, Marko, chodźmy do niej!  
Oto jej komora4!» 
Marko ledwie poznać zdoła,  
Gdy ją ujrzał z progu.  
«Chodźże prędzej! — ona woła —  
Dziękiż Panu Bogu!  
Pochwalona Pani nieba,  
Przenajświętsza Matka!... 
Katarzyno, mnie potrzeba 
Mówić z nim bez świadka.  
Wyjdź z komory choć na chwilę!..» 
Wyszła Katarzyna.  
«Widzisz, Marko, ledwiem w sile 
Przemówić... do syna.  
Oto, synu, spowiedź skryta 
Moich dni ostatka:  
Jam nie prosta tu najmita,  
Ale twoja... matka...» 
I osłabła, i złamana 
Padła na wezgłowie.  
Marko upadł na kolana,  
A ona znów powie:  
«W cudzej chacie... tu jak w grobie 
Zeszła młodość cała...  
Byle tylko być przy tobie,  
Jam pokutowała...» 
Marko zemdlał... zbladło lice,  
Zbiegli się doń chatni...  
Gdy się ocknął — pokutnicę 
Ujął sen ostatni. 
  1. czumak (daw., ukr.) — chłop ukraiński, żyjący z handlu, przewożący swój towar, często na bardzo duże odległości, wozami zaprzężonymi w woły. [przypis edytorski] ↩
  2. krasny (daw.) — jaskrawoczerwony; piękny. [przypis edytorski] ↩
  3. Carogród — dawna słowiańska nazwa Konstantynopola (ob. Stambuł), stolicy cesarzy bizantyjskich, używana również po zdobyciu tego miasta przez Turków. [przypis edytorski] ↩
  4. komora (daw.) — izba, pokój. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Taras Szewczenko

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Najemnica · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szewczenko-kobziarz-najemnica/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis