Loreva
Loreva

Rozdział 11 z 48

IX

Tak często-gęsto niby nieumyślnie 
Jakieś słóweczko do rozmowy wciśnie; 
Wiedział, z kim gada, i wiedział, jak gadać. 
Skarga, co ludzi przywyknął spowiadać, 
Bywało, zręcznie za słówka go chwyta, 
Daje woźnicy wygadać się dłużéj, 
A z jego bajań zawsze się wynurzy 
Jakaś niedola — gdzieś nędza ukryta. 
Skarga dochodził po nitce pajęczéj, 
Gdzie jaki dłużnik, co go lichwiarz dręczy, 
Kogo nękają bezbożni pieniacze 
Lub jakie bole komu serce ranią; 
Gdzie biédne dziéwczę rozpaczliwie płacze, 
Stojąc nad grzechu straszliwą otchłanią; 
Gdzie brat ku bratu oddycha niezgodą, 
Gdzie się z sąsiadem poswarki zawiodą. 
A żadna powieść nie była napróżna: 
Bo ówdzie grosza, tam serca jałmużna, 
Rzucona zręczną dłonią apostoła, 
Rozjaśnia serca, rozpogadza czoła. 
Szeliga wszystko wygwarzył otwarcie; 
Lecz była hardość w sercu tego dziada: 
Kiedy dla innych kołatał o wsparcie, 
Nigdy o własnéj nędzy nie zagada! 
Bystra źrzenica księdza kaznodzieje1 
Rychło się wpiła w skrytą pierś Litwina, — 
Niby nieznacznie pytać go poczyna, 
O dom rodzinny, o dawne koleje: 
Jak to z Gasztołdem biło się niedźwiedzie? 
Co go ze służby pancernéj wywiodło? 
Czemu szlacheckie zaniechawszy godło, 
Został stajennym? i jak mu się wiedzie? 
Czy na swą Litwę wrócić kiedy życzy? 
Czy jakich krewnych i przyjaciół nié ma? 
Z czego żyć będzie, kiedy lejc woźniczy 
Już się w zgrzybiałych rękach nie utrzyma? — 
Gdyby go pytał głosem jałmużnika, 
W politowania smutnego sposobie, 
Pewnie by Litwin zaciął się sam w sobie: 
Bo on dla żalów piersi nie odmyka, 
Cierpi, gdy nędzę wyspowiadać musi, 
Chlebem jałmużny pewnie się zakrztusi. 
Ale badany znienacka, a zdatnie, 
Niby gawędząc o deszczu i suszy, 
Stary Szeliga wpadł w księdzowskie2 matnie, 
Wysączył przed nim każdą kroplę duszy. 
I kapłan przeznał Litwina odludka 
Od pacholęcia, od pieluch bez mała; 
Powieść to była i prosta, i krótka, 
A jednak Skardze łezkę wywołała. 
  1. kaznodzieje — dziś forma D.lp: kaznodziei. [przypis edytorski] ↩
  2. księdzowski — dziś: księżowski. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Stare wrota · Okładka na podstawie: Luz Adriana Villa A.@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Stare wrota · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-stare-wrota/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis