Loreva
Loreva

Rozdział 75 z 76

30

Mijają lata, z latami zdarzenia. 
W ostatnim dymie zgasłego płomienia 
Wróciły w piekło szatany zniszczenia. 
Świetnie przejrzały nieba Ukrainy, 
Zabrzmiała śmiało cicha pieśń dziewczyny, 
Czas latem okrył ostatki ruiny. 
Gdzie bojowiska czaszkami bielały — 
Ulewna burza bruzdy tam zorywa1, 
W skwarny dzień lata złocą się tam żniwa. 
Kwiat się tam z wiosną wykluwa nieśmiały. 
Złomki szubienic świecą próchnem z ziemi. 
Nad zwycięzcami, nad zwycieżonemi 
Trawą usłana mogiła zapada: 
Tam błędny żebrak do snu pacierz gada. 
Piekła za wojną zatrzaśnięto bramę. 
Znów tenże pokój i zbrodnie te same! 
  1. zorywa — dziś raczej: orze. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis