Loreva
Loreva

Utwór 19 z 23

Przechodzień

Zgony liliowe w pustce nad drogą, 
I nic — i bezbrzeż traw! 
Do traw bezbrzeży i do nikogo 
Wołałem: «Zbaw mnie, zbaw!» 
A szedł przechodzień... Nie wiem, dlaczego 
Dłonią mi podał znak. 
Może pomyślał, że to do niego, 
Do niego wołam tak! 
A była cisza, jakby świat minął, — 
Trwał jeszcze słońca brzeg, — 
A on na ciszę oczami skinął, 
Zrozumiał coś i rzekł: 
— «Nie mam ni chleba, ni sił, ni domu! 
Jak ty, — bez jutra łkam. 
To — ja, nieznany z klęski nikomu! 
To — ja! Ten sam, ten sam! 
Śmierć moja w jarach namiot rozpina, 
Zagrodę — spalił wróg. 
Gdy przedostatnia bije godzina, 
Sny niszczy Bóg, sam Bóg! 
Lecz ufam jeszcze jednemu snowi, 
Że się wypełni w czas! 
Cokolwiek zorza w tym śnie zróżowi, 
Podzielę między nas!» 
I przysiągł wierność mojej żałobie 
Na wszystkie życia dnie! 
I dłonie, dłonie podał mi obie, 
I zbawił, zbawił mnie! 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Spojrzystość (cykl) · Okładka na podstawie: wild cherries brown county indiana, Serge Melki@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Spojrzystość (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-spojrzystosc-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis