Rozdział 40 z 58

Kwadrans po północy

O, nocy czarnoniebieska!
O, szara czerni cieniów!
O, pusta kieso!
Bałwochwalcą jestem
popielatych promieni
pajęczych refleksów.
O, pusta kieszeni!
O, żołądku, maestro1!
O, czerni czarna cieniów!
Bałwochwalcą jestem,
wszędzie znajduję ołtarze
i jak Światowid
mam sto tysięcy twarzy.

I wszędzie składam ofiary:
tobie — nocy szafirowa —
wierszem na parkanie starym,
tobie — zjawo bezpostaciowa —
na mchach, gdzie rośnie topola,
tobie — kochanko jaśminowa —
odą tęskności do twych kolan.

Jam bałwochwalca,
wszędzie mam ołtarze,
u Beethovena2 i u księcia walca,
i u Rembrandtowskich3 twarzy.

O, pusta kieszeni!
O, czarnoczarny promieniu!
O, oczy złoto-niebieskie!
O, nocy czarnoniebieska!

maestro (wł.) — mistrz; często w znaczeniu: dyrygent. [przypis edytorski] ↩
Beethoven, Ludvig van (1770–1827) — kompozytor niemiecki, zaliczany do tzw. klasyków wiedeńskich, a zarazem prekursor romantyzmu. [przypis edytorski] ↩
Rembrandt, Harmenszoon van Rijn (1606–1669) — holenderski malarz i grafik okresu baroku, mistrz światłocienia. [przypis edytorski] ↩