AKT TRZECI

Ani słowa więcej! Jak wypróżnimy beczułkę, zaczniemy pić wodę; ale przódy ani kropelki. Śmiało więc naprzód i szturmuj do flaszki! Sługo-potworo, pij do mnie!

Sługo-potworo! To wyspa szaleństwa. Powiadają, że tylko pięciu liczy mieszkańców; my tu trzej jesteśmy; jeśli dwaj pozostali mają głowy naszym podobne, chwieje się państwo w swoich podstawach.

Pij, sługo-potworo, kiedy ci rozkazuję. I cóż tak na mnie patrzysz? Zdawałoby się, że ci oczy do głowy przyśrubowano.

I gdzież chcesz, żeby mu je przyśrubowano? Byłby prawdziwie nieoszacowaną potworą, gdyby miał oczy w ogonie.

Mój pachołek-potwora język w winie utopił; co do mnie, ja i w morzu utopić się nie mogłem. Nim dostałem się do brzegu, tam i sam trzydzieści i pięć mil upłynąłem. Na to światło dzienne, potworo, będziesz moim porucznikiem albo chorążym.

Zrób go porucznikiem; nim zacznie nosić chorągiew, trzeba, żeby przód sam stać mógł na nogach.

Nie cofniemy przynajmniej kroku, monsieur potworo.

Ani posuniecie go naprzód, ale jak psy milczkiem przycapniecie.

Ciołku z księżyca, otwórz gębę choć raz w życiu, jeśli jesteś dobrym ciołkiem z księżyca.

Kłamiesz, ty najgłupsza potworo! Mam dosyć serca, żeby policjanta przez kij przesadzić. Jak to, ty bezwstydna rybo, byłże kiedy tchórzem człowiek, który wypił tyle wina, co ja dzisiaj? I ty śmiesz prawić takie potwarcze kłamstwa, ty, co jesteś tylko pół rybą a pół potworą?

Jaśnie panie powiada? Czy widział kto głupszą potworę?

Patrz, znowu; proszę, na śmierć go zakąsaj.

Trynkulo trzymaj język za zębami; na najmniejszy znak buntu na pierwszej gałęzi. — Ten biedny potwór jest moim poddanym i nie pozwolę, aby cierpiał krzywdę.

Ani wątpliwości. Klęknij i powtórz! Ja i Trynkulo, stojąc, będziemy słuchali.

Trynkulo, jeśli mu raz jeszcze przerwiesz opowiadanie, na tę rękę, wytrącę ci kilka zębów.

Ja? Ja nic nie mówiłem.

Więc ani mur-mur ani mar-mar! (do Kalibana) Ciągnij rzecz dalej.

Nie podlega wątpliwości.

Będziesz jej panem, ja ci będę służył.

Jakże to zrobić? Czy możesz mnie poprowadzić do nieprzyjaciela?

Kłamiesz; nie możesz.

Trynkulo, nie narażaj się na nowe niebezpieczeństwo; przerwij jeszcze choć tylko jednym słowem opowiadanie potwory, a przysięgam na tę rękę, że litość za drzwi wypchnę i na leśne zbiję cię jabłko.

Czego ty chcesz ode mnie? Co ja wam zrobiłem? Nie powiedziałem słówka; usunę się dalej.

Czy nie powiedziałeś, że kłamie?

Kłamiesz.

Kłamię? Dobrze, weź więc, co ci daję (uderza go). Jeśli ci to do smaku, raz jeszcze zadaj mi kłamstwo.

Nie zarzucałem ci kłamstwa. Czyś stracił rozum i uszy zarazem? Niech zaraza padnie na twoją butelkę! To są skutki wina i pijaństwa. Morowe powietrze na twoją potworę, a twoje palce niech diabli porwą!

Ha, ha, ha!

A teraz prowadź dalej twoją powieść. Proszę cię, trzymaj się w oddaleniu.

I czy naprawdę tak piękną jest dziewką?

Potworo, zabiję tego człowieka. Córka jego i ja będziemy królem i królową (Boże błogosław naszej mościwości!). Trynkulo i ty będziecie wicekrólami. Trynkulo, jak ci się plan ten podoba?

Przewyborny.

Daj mi rękę; żałuję, żem ci skórę wygarbował; ale póki życia, trzymaj język za zębami.

Wszystko to panu mojemu doniosę.

To nie ta nuta.

Co się to znaczy?

To nuta naszej piosneczki grana przez pana Nikogo.

Jeśliś jest człowiekiem, pokaż się we własnej postaci; jeśliś jest diabłem, pokaż się, jak ci się podoba.

A odpuść nam nasze winy!

Kto umiera, płaci wszystkie długi; wyzywam cię! Panie, zmiłuj się nad nami!

Czy się boisz?

Nie, potworo, nigdy!

Pokazuje się, że będę miał rozkoszne królestwo, będę miał kapelę bez kosztów.

Gdy Prospero zginie.

Co się spełni niebawem; nie zapomniałem historii.

Głos się oddala; idźmy za nim, a potem do dzieła!

Potworo, prowadź nas; my za tobą. Chciałbym widzieć tego bębenistę; bije jak za dobrych czasów.

Czy chcesz ruszyć w drogę? Spieszę za tobą, Stefano.