Pieśń II

Na psalm Dawidów LII

Quid gloriaris in malitia, qui potens es in iniquitate?1

Czemu się chłubisz2, tyranie,
Z twoich praktyk złością możnych?
Pańska dobroć nie ustanie
Pilnować ludzi pobożnych.

Ostrzejszy nad naostrzoną
Brzytwę język twój pilnuje
Nieprawdę zmyślać szaloną
I na dobre potwarz knuje.

Milszać złość, niż cnoty święte,
Milszyć kłamca, niż prawdziwy,
Rado oko twe przeklęte
Patrzą zdrady zaraźliwej.

Przetoż cię Pan Bóg wyrzuci
Z pośrodka ludu swojego,
Starwszy3 cie na proch, wywróci
I dom twój z gruntu samego.

Na to patrząc, ukrzywdzony
Zlęknie się Pańskiej możności,
A iż nagle zły skażony4,
Rozśmieje się z przezpieczności5.

Rzecze: „Onoż on, co w złocie
Ufał, w mocy, w chytrej sprawie,
Z płaczliwych sie śmiał w kłopocie,
Zapomniawszy Boga prawie.

A ja, drzewo jak oliwy,
W ogrodzie Pańskim wszczepiony,
Kwitnąć będę, nielękliwy,
W nadzieję z nieba obrony.

A ciebie przed wszemi, Panie,
Wyznam skaźcą6 nieprawości
I, mając w tobie ufanie,
Zniosę wszelkie doległości”.

Przeczże się chlubisz ze złości, o mocarzu niesprawiedliwości? [przypis redakcyjny] ↩
chłubisz — (tak w rękopisie) chlubisz, chełpisz. [przypis redakcyjny] ↩
Starwszy — starłszy. [przypis redakcyjny] ↩
nagle zły skażony — nagle zły [został] ukarany. [przypis edytorski] ↩
przezpieczność — bezpieczność. [przypis edytorski] ↩
skaźca — niszczyciel. [przypis redakcyjny] ↩