Loreva
Loreva

Utwór 2 z 3

VIII

Zaledwo pani wargę koralową 
Pierwsze i drżące otworzyło słowo, 
O nieba! leci jasnych świateł krocie 
Z pałacu, ciemną aleją, ku grocie, 
I rozsypują się po drzew łańcuchu; 
W ogrodzie pełno krzyku, blasku, ruchu. 
Na cichej wodzie łabędź się poruszył, 
Strzepotał, wody zwierciadlane skruszył, 
Zapienił cały krąg zbudzony nagle, 
Otworzył wszystkie puchy, pióra, żagle, 
I znów spokojny spogląda wspaniale 
Na rozchodzące się kręgami fale. 
Tak silne serce posępnie się rzuci, 
Kiedy go ze snu jaki grom ocuci, 
Porwie się nagle, tłum spokojny zmiesza; 
I widzi, jak się przerażona rzesza 
Cofa, jak kręgi bladymi ucieka 
Od rażonego nieszczęściem człowieka; 
To wtenczas duma na pomoc przybędzie, 
To wtenczas skrzydła się duszy łabędzie 
Całe rozwiną przeciw wichrom losu, 
To wtenczas serce jak z twardego ciosu; 
I tym się nawet chełpi boleść sroga, 
Że miała świadkiem walki — tylko Boga. 
I tym się cieszy serce, choćby pękło, 
Że zamiast podłych zlitować — przelękło. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Trzy poemata · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trzy-poemata/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis