Loreva

Wędrowcy

Przez ogród idą pełen cudnych kwiatów,
Na piersi twarze zadumane kłonią1,
Nie upajają się czarowną wonią,
Ani wieńcami stroją się szkarłatów2.

Pojmują rozkosz barw i aromatów,
Nęci ich ona, lecz nie sięgną po nią;
Chwytają ciernie pokrwawioną dłonią
I liczą ślady bolesnych stygmatów3.

Aż przed bramami stanąwszy ogrodu,
Rzekną: «Otośmy, zaufani w słowie,
Drogę żywota przecierpieli całą,

Wściekłego naszych żądz nie sycąc głodu —
Otocz nas nagród obiecanych chwałą
Panie!...» Lecz jeśli nikt im nie odpowie?...

kłonić — chylić. [przypis edytorski] ↩
szkarłat — kolor ciemnoczerwony. [przypis edytorski] ↩
stygmat — rana bądź znamię, pojawiające się u osoby rozpamiętującej mękę Chrystusa. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wędrowcy · Okładka na podstawie: FreeWine@Flickr, CC BY 2.0

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wędrowcy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wedrowcy/

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.