Loreva
Loreva

Utwór 67 z 69

8.

Niech we mnie Bóg rozgorze, jak słoneczny żar, 
Iżby mi duszę światłość żywotna poiła. 
Twórczość moja precz rzuci nakaz dawnych wiar, 
Ale się skłoni wszędzie, kędy1 jest mogiła. 
Twórczość moja ogarnie Wszechbędący Byt, 
Poprzez wieków kurzawę — wieki będzie gonić, 
Będzie stolicom ducha zapowiadać świt 
I na Twoje witanie, o Idący, dzwonić!  
  1. kędy (daw.) — gdzie. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Julian Tuwim

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Poezja · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-poezja/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis