Loreva
Loreva

Utwór 4 z 7

IV

Jak niewiele ma znaków

Jak niewiele ma znaków to ubogie ciało, 
Gdy chce o sobie samym dać znać, co się stało... 
Stało się, bo się stało! Już się nie odstanie! 
Patrzę ciągle i patrzę, jak gdyby w otchłanie, 
I ciągle nasłuchuję, czy kto puka w ciszę?... 
Nie dlatego, że widzę, nie przeto, że słyszę. 
I usta moje bledną, a to ten ból biały 
Nie dlatego, że zmarły, lecz bardzo kochały, 
I uśmiech nie dlatego trwa na nich przelotem, 
Żeby się uśmiechały... sam uśmiech wie o tem1. 
A gdy ciebie wspominam — świat mi cały gaśnie, 
Bo tak oczom potrzeba — tak chce się im właśnie! 
A dłonie załamując, wiem, że nie z rozpaczy, 
Lecz nie mogę inaczej — nie mogę inaczej. 
  1. tem — dziś popr. forma Ms. lp r.n.: tym; tu zachowano starą formę ze względu na rym. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dziejba leśna (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis