Loreva

Pokolenie (Do palców przymarzły struny)

Do palców przymarzły struny 
z cienkiego krzyku roślin. 
Tak się dorasta do trumny, 
jakeśmy w czasie dorośli. 
Stanęły rzeki ognia 
ścięte krą purpurową; 
po nocach sen jak pochodnia 
straszy obciętą głową. 
Czegoż ty jeszcze? W mrozie 
świat jest jak z trocin sypki. 
Oczu stężałych1 orzech. 
To śnieg, to nie serce tak skrzypi. 
Każdy — kolumną jesteś, 
na grobie pieśni własnych 
zamarzły. Czegoż ty jeszcze? 
To śmierć — to nie włosy blasku. 
To soli kulki z nieba? 
Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły? 
Czy ziemia tak bólem dojrzewa, 
jakeśmy w czasie dorośli? 

listopad 1941

  1. stężałych — w innych wydaniach: stężały. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pokolenie (Do palców przymarzły struny) · Okładka na podstawie: Betty Nudler, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Pokolenie (Do palców przymarzły struny) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-pokolenie-do-palcow-przymarzly-struny/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis