Loreva
Loreva

Utwór 1 z 7

Inferno

Wichry i dżdże — niebo od gromów rozdarte, 
węże błyskawic i wycie szatanów — 
duch mój zgnieciony głębią Oceanów 
szyderstwem kłuje swą zastygłą wartę.  
— Ha, Belfegorze! doli twej zazdroszczę, 
bo ogień chłonąc, jak ptak nieśmiertelny — 
światów gasnących bard, książę udzielny — 
w Ławrach swych grzebiesz mar anielskich moszcze.  
Skrzył fosforycznie, choć mróz lodowaty 
ścinał me żyły. I wyciągnął skrzydło 
i pot uronił na żelazne kraty — 
syknęły z bólu — i pękły. Straszydło 
wszponia się we mnie swym wzrokiem bez powiek 
i szepce: masz mnie — jam twój skryty człowiek.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Miciński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W mroku gwiazd · Okładka na podstawie: Azlan DuPree@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W mroku gwiazd · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/micinski-w-mroku-gwiazd/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis