Loreva
Loreva

Utwór 2 z 4

IV (A choć ty się, ziemio...)

A choć ty się, ziemio,  
Kwieciem rozkwieciła,  
Powiadają ludzie,  
Żeś ty jest mogiła...  
Oj wyrosły kwiaty 
Z prochu naszych kości 
A ten, kto je zerwie,  
Zapłacze z żałości.  
A choć ty się, ziemio,  
Lasami odziała,  
Powiadają ludzie,  
Żeś ty czarna cała...  
Stoi las w zadumie,  
Szum idzie po lesie,  
Wiatr od stepu leci,  
Jęk daleki niesie.  
A choć ty się, ziemio,  
Wysrebrzasz zdrojami, 
Powiadają ludzie,  
Że ty płyniesz łzami...  
Oj, padały rosy 
Na tę bujną trawę,  
A nie były jasne,  
Ale były krwawe.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Damnata · Okładka na podstawie: Jack Wallsten@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Damnata · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/konopnicka-damnata/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis