Loreva

Głos dziadkowy o restauracji kościoła parafialnego w... Poręcinie

Niekze se spocznie na kwilę dziadzina,  
Toli wędruje jaze z Poręcina,  
A razem z dziadkiem beło mnogo luda  
Uźreć te cuda — 
Chodziły wieści po najdalsze strony,  
Że w onem mieńscu straśne farmazony  
Ozgościły się w djabelskiej kompanii  
W księżej plebanii. 
Mówiom, że jakiś, Boże odpuść, malarz,  
Co na piechotę tam po prośbie zalazł,  
Teraz se żyje niby brat ze bratem  
Z Księdzem Prałatem! 
Cała plebania wysługuje mu sie,  
Na poświęcanym jada se obrusie, 
Miódmałmazyję znoszą temu lichu  
W świentym kielichu. 
Zakradło się to na probostwo chyłkiem, 
Na mróz świciło na pół gołym tyłkiem, 
Teraz se każe najcieńsze atłasy  
Szyć na portasy. 
Sypia se co noc w jegomości łóżku,  
Księżą kucharkę głaska se po brzuszku, 
Sam mu co rano, Święci wiekuiści,  
Ksiądz buty czyści! 
Ale największe to zgorszenie czyni,  
Że nie przepuścił i pańskiej świątyni  
I kościół, co się cudami rozsławił,  
Straśnie splugawił. 
Kędy janioły wprzód zdobiły ścianę,  
Teraz kapłony wiszą podskubane,  
A tam gdzie beły świente męczenniczki,  
Tłuste jendyczki. 
W ołtarzu widny Boga Ojca profil:  
Brodę ma ryżą niby nasz Teofil; 
Za złego łotra wisi w Męce Boskiej  
Konrad Rakowski2. 
Potem z Krakowa zjeżdża konwisyja, 
Napycha brzuchy, aż im się odbija, 
I prawią Księdzu różne dziwne baśnie, 
Pokiel nie zaśnie. 
W bidnego Księdza konwisyja wpiera,  
Że to najnowszy styl Ojca Drobnera, 
Co w Rzymie zdobił (taka jucha chytra)  
Świętego Pitra! 
Lecz już się skończy ta obraza boża, 
Bo dziadek pondzie aż do konsystorza,  
I gwałt podniesie taki, że biskupa 
Ozboli głowa... 

Pisane w r. 1908.

  1. Głos dziadkowy o restauracji kościoła parafialnego w... Poręcinie — melodia ta sama, co w utworze Opowieść dziadkowa o zaginionej hrabinie z tego samego zbioru Piosenki „Zielonego Balonika”. Tadeusz Boy-Żeleński pisze: Melodie zamieszczone w tym zbiorku zaczerpnięte są bądź z naszych popularnych, bądź też z paryskich motywów. [przypis edytorski] ↩
  2. Rakowski, Konrad (1875-1916) — krakowski krytyk teatralny, sportretowany w 1899 r. przez Stanisława Wyspiańskiego. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Boy-Żeleński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Głos dziadkowy o restauracji kościoła parafialnego w... Poręcinie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-glos-dziadkowy-o-restauracji-kosciola-parafialnego/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis