Loreva
Loreva

Rozdział 4 z 76

4

Luba puszczyka siedzi naperzona. 
W szczelinie wieży dawno jęczy ona: 
Że miesiąc ściemniał, wiatry na nią wyły 
I na tak długo odleciał jej miły. 
Wszak to lot jego usłyszała w górze? 
Nie; to dziewczyna przychodzi pod wieżę, 
Błądzącą ręką za mury się bierze, 
Plątane nogi pośród nocy stawia. 
«Czyś tu, Nebabo?» — z cichutka przemawia. 
«Tu, tu, Orliko!» — szepnął głos przy murze. 
«O, jakżem rada, żem wreszcie przy tobie! — 
Głośniej i śmielej dziewczyna wyrzekła. — 
Jakże tu ciemno, jak straszno! Jak w grobie. 
Chętnie bym jednak za każdą zręcznością 
I do samego uciekała piekła 
Przed tego Lacha obrzydłą miłością. 
Jakże tu wietrzno i straszno, i ciemno! 
Ale mnie dobrze, skoro jesteś ze mną!» 
Kozak tymczasem uchylił swej burki 
I utuloną do boku przycisnął; 
Bo przykry wicher pośród murów świsnął 
I mgliste jęły podnosić się chmurki. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis