Loreva
Loreva

Utwór 13 z 27

Po ciemku

Wiedzą ciała, do kogo należą, 
Gdy po ciemku obok siebie leżą! 
Warga — wardze, a dłoń dłoni sprzyja, — 
Noc nad nimi niechętnie przemija. 
Świat się trwali, ale tak niepewnie!... 
Drzewa szumią, ale pozadrzewnie!... 
A nad borem, nad dalekim borem 
Bóg porusza wichrem i przestworem. 
I powiada wicher do przestworu: 
«Już nie wrócę tej nocy do boru!» — 
Bór się mroczy, a gwiazdy weń świecą, 
A nad morzem białe mewy lecą. 
Jedna mówi: «Widziałam gwiazd losy!» 
Druga mówi: «Widziałam niebiosy!» — 
A ta trzecia milczy, bo widziała 
Dwa po ciemku pałające1 ciała... 
Mrok, co wsnuł się w ich ściśliwe sploty, 
Nic nie znalazł w ciałach, prócz pieszczoty! 
  1. pałać — świecić; być rozpalonym. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pociemku · Okładka na podstawie: slightly everything@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Pociemku · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-pociemku/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis