Loreva

Z Ksiąg Królewskich

posłał tedy posłów i wziął ją  
2 Sm 11, 4

1

Piękna jest żona bliźniego mego,  
choć nie widziałem jej nigdy na dachu,  
kiedy pośród białych satelitarnych talerzy  
myje w deszczówce kolana  
i odsłania swój kark rozwiązłemu słońcu.  
Siedzi zapewne przy kuchennym stole,  
w obcojęzycznym mieście Zachodu,  
i nie odmawia paciorków na skroni  
mężczyźnie w oficerkach. 
Wezmę go w kamasze — na front,  
dam bilet do kina — na Rejs. Nie chcę dziś  
ani wołu, ani osła, ani żadnej rzeczy,  
która jego jest. Tylko weźmy się wzajem. 
Ciało wiersza nie grzeszy. Jesteśmy bez winy: 
które z nas pierwsze rzuci kamieniem?  
Potłucze tablice? Przykryje drugiego  
białym, jak niewidzące oko,  
prześcieradłem? 

2

Piękna jest żona bliźniego mego,  
piękna ławicą ryb wokół kostek,  
kiedy brodzi w strumieniach, a one  
płyną rynnami do włazów  
i ściekowych studzienek śródmieścia. 
Na wytracenie ciało, ale nie martw się,  
nie utoniemy. Przychylne nam wody  
Morza Martwego podtrzymają nas bez wysiłku  
na powierzchni gładkiej jak witryna 
rybnego, w której skrycie zmieniamy się  
miejscami i nakładamy figlarnie na siebie  
w bezprawnych konfiguracjach, pośród  
refleksów lamp i sygnalizatorów  
o rozmytych barwach. Gwiżdżę  
na deszcz, na sens tej ulewy i na mafię  
pruszkowską, gdziekolwiek dziś jest. Deszcz,  
jeśli mnie nozdrza nie zwodzą,  
zapachniał nagle tobą, jestem tobą mokry.  
Nadamy mu imię królewskie. 

3

Piękna jest żona bliźniego mego,  
gdy wypatrzona przez kaprawe oko  
ukrytej pod sufitem kopułkowej kamery  
przegląda pismo w rozpisanym  
na wieczorne głosy salonie Empiku. 
Nie chcę zapisywać tej zwyczajnej chwili,  
bo niezapisane pozostanie dla nas  
niczym obietnica dalekiego miasta,  
bez monitoringu i bez straży miejskiej,  
z burmistrzem na wiecznym urlopie,  
i z inną kamienną tablicą,  
na którą sami naniesiemy prawa  
ręcznym, rozkołysanym do woli pismem —  
nie do czytania, a do złożenia jak podpis.  
Dzień pracy się kończy, choć system pracuje,  
zadziwia nas spóźniona hojność  
obrotnego jak kamera sprzedawcy, 
który dorzuca gratis do dzisiejszej gazety  
tabliczkę czekolady  
z kryształkami soli. Skąd wiedział? 
Że słony jest pępek jej, i słony spód stopy,  
i słony jak łza osad  
we wgłębieniu łokcia? 
Źródło i licencja

Z Ksiąg Królewskich · Jerzy Jarniewicz

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Z Ksiąg Królewskich · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jarniewicz-makijaz-z-ksiag-krolewskich/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis