Mówi młot

„Czemuś taki twardy? — rzecze raz węgiel kuchenny do diamentu. — Aza1 nie jesteśmy bliscy krewni?”

Czemuście tacy miękcy? Tedy was spytam, o bracia moi: aza nie jesteście mi — braćmi?

Tacy miękcy, tacy ulegli i ulegający? Czemu tak wiele zaparcia się i przeczenia w sercu waszym? Tak mało przeznaczenia w spojrzeniu waszym?

Skoro zaś nie chcecie być przeznaczeniami i nieubłaganymi: jakżebyście mogli kiedyś ze mną — zwyciężać?

I skoro hart wasz nie chce błyskać i ciąć, i rozszczepiać: jakżebyście mogli kiedyś ze mną — tworzyć?

Albowiem wszyscy twórcy są twardzi. I szczęśliwością zdać się wam winno wycisnąć dłoń swą na tysiącleciach ni to2 na wosku —

— szczęśliwością, gdyby3 na spiżu pisać na woli tysiącleci — twardszym od spiżu, przedniejszym od spiżu. Li4 najprzedniejsze jest całkiem twardym.

Tym nowym przykazaniem przykazuję wam, o bracia moi: stańcie się twardzi! — —