Loreva

Jak Maria Magdalena

Boże mój, duszę dałeś mi samotną wielce.
Umieściłeś mnie w sercu warownej fortecy,
Fortów, przez właścicieli opuszczonych bez pieczy.
Darowałeś mi, Boże, duszę zakonnika,
Zrozpaczoną duszę, żeś ją pozbawił siebie,
Astralu pragnącą, zatroskaną o estetykę,
Odśrodkową, jak liścia cień na ostokrzewie.
A również w zdolność czułości mnie-ś zaopatrzył.
Gam posłuchajcie, jak się ich westchnienie rozwleka.
To jest miłości wicher, Panie, w moich rejach1,
Miłości, Boże mój! burzy raczej i rozpaczy.

Spięte ostrogą serce,
Świecące ciało niebieskie.
Tedy cóż za pęknięcie?
Wszeteczność2! Na nieszczęście!

reja — poprzeczne drzewce przymocowane do masztu, u dołu których przyczepiano żagiel. [przypis edytorski] ↩
wszeteczność (daw.) — rozpusta; nieprzyzwoity postępek. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Max Jacob

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Jak Maria Magdalena · Okładka na podstawie: shade, jenny downing@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Jak Maria Magdalena · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jacob-jak-maria-magdalena/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Stefan Napierski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.