Loreva
Loreva

Utwór 2 z 6

Kochankowie

Ledwo dziewczyna przyszła z daleka, — 
Dreszcz go obleciał skrzydlaty. 
Zatrzepotała martwa powieka, — 
I z grobu wyjrzał na światy. 
— «Dobrze, żeś przyszła! Gniję daremnie, 
Własnego niepewny cienia! 
Gdziem jest, że oto — nie ma mnie we mnie? 
Są tylko moje cierpienia. 
Powiedz — schylona ponad mogiłą — 
Śpiącemu w mogił obłędzie, — 
Gdzie się podziewa to, co mną było, 
A nigdy mną już nie będzie?» — 
Nic nie odrzekła w trwodze dziecięcej, 
Lecz martwa padła na wrzosy. 
Pewno kochała o wiele więcej, 
Niż myślał — kusząc niebiosy. 
Padła w ustroniu ojesieniałem, 
Gdzie kwiatom — straszno różowieć, 
By kochankowi całym swym ciałem 
Dać tę jedyną odpowiedź! 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Napój cienisty · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis