Źródło i licencja tłumaczenia
Uczta upiorów
Już się ma pod koniec starożytnemu światu1
Z. Krasiński
Obiit XIX — natum est XX2
Stół złoty, owalny, upiory czerwone
Obsiadły dokoła, na poły uśpione,
Przekleństwem pijanych pożegnać wiek stary...
Przeróżnych kolorów owalne lampiony
Rzucały dokoła tęczowy blask śćmiony3...
Na twarzach upiorów złość, ból był wyryty...
Ze srebra, złocisty płyn lejąc z pucharów...
Strop czarny podpierał rząd czarnych filarów,
Błyszczących granitem na czarnych podstawach...
Nadziei, dogmatu, pewności, rozkoszy!
Znów tragizm istnienia sen z powiek nam płoszy...»
Bezładne okrzyki wydaje drużyna...
Bezdomnych, nieszczęsnych pijanych szaleńców,
Normalnej ludzkości piekielnych odmieńców,
Co czują, co myślą, co cierpią inaczej...
Pijanych upiorów lśnią oczy zamglone,
A bólem skrzywione ich twarze czerwone
Omraczał złych przeczuć cień szary, srebrzony...
. . . . . . . . . . . . . .
Oczami gwiazd złotych, zmrużonych figlarnie,
W sumienia upiorów, w ich piersi trupiarnie,
Gdzie próżno by szukać choć iskry zapału...
Gdzie błyszczy lustrzany chór czarny, gdzie blaty
Złotego lśnią stołu, lamp smuga tęczowa,
Zagląda gwiazdami noc mroźna, styczniowa...
Wzrok mętny przesłania marzenia mgła złota...
Czerwieńsi na ławach już legli bez ducha,
Pijących ogarnia nieznana tęsknota...
W ich piersi lodowniach zawyły brytany...
Niech zgłuszą sumienia akordy muzyki!
Buchnęły, na chórze złociste organy...
. . . . . . . . . . . . . .
Gotyckim, gdzie błyszczą barwione witraże,
Gdzie słodkie profile, aniołów lśnią twarze...
Gdzie błyszczą w półmroku złociste piszczele...
Kadzideł — płomieni świec miga tysiące...
A tłumy pobożne szarzeją w półmroku,
Wsłuchane w orkiestry złocistych trąb grzmiące...
W gotyckiej z czarnego granitu komnacie...
W tęczowym lamp świetle pijane postacie...
Czerwonych upiorów diabelskie wesele...
. . . . . . . . . . . . . .
Rozpylał się w tęczach płonących lampionów,
Jak gdyby krysztalne aniołków fleciki
Wzbijały tumany dźwięczących wibrionów4...
Płakały rzewliwie nad nędzą istnienia...
Perłami łez rzęsił powietrze płacz luby
Nad lśniącym owalem złotego pierścienia...
Na dłoniach upiory oparły swe czoła...
Melodia pajęcza, jak tchnienie anioła...
A w sercach wampiry śmiertelnej tęsknoty...
- Już się ma pod koniec starożytnemu światu — motto pochodzi ze Wstępu do Irydiona Zygmunta Krasińskiego. [przypis redakcyjny] ↩
- Obiit XIX, natum est XX — zmarł wiek XIX, urodził się wiek XX; trawestacja słów: Obiit Gustavus, natus est Conradus z III. części Dziadów Mickiewicza. [przypis redakcyjny] ↩
- śćmiony — dziś popr.: zaćmiony a. przyćmiony. [przypis edytorski] ↩
- wibriony — nazwa drobnoustrojów o kształcie spiralnie kręconych pręcików, szybko wibrujących. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Wacław Wolski
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Uczta upiorów · Okładka na podstawie: YuJeen, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Uczta upiorów · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolski-uczta-upiorow/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.