Loreva
Loreva

Utwór 3 z 5

Do miłości

Długoż masz, o Miłości, frasować me lata? 
Czy podobno przed czasem chcesz mię zgładzić z świata? 
Nie tegoć zasłużyły wdzięczne rymy moje, 
Które od umarzłego morza imię twoje 
Rozniosły aż do brzegu murzyńskiej granice1 
Gdzie wieczny znój panuje i wieczne cieplice. 
A ty mię za to zabij, o rozbój ca srogi, 
Aby nie tylko Orfeus wysławiając bogi 
Był piorunem trozębym z wysoka przerażon2, 
Ale i ja od ciebie za swoję chęć skażon. 
Jednak: abo nie każda krwawa twoja rana, 
Abo znośna niewola u wdzięcznego pana. 
Tak li ty chcesz, tak li to niesie szczęście moje, 
Nie chcę przeć; mam czym cieszyć smutne serce swoje. 
A ty, przebóg, nie zajrzy; gniew li to twój czuję, 
Łaskę li, niech do śmierci tę jednę miłuję! 
  1. od umarzłego morza... do brzegu murzyńskiej granice — od bieguna do równika. [przypis redakcyjny] ↩
  2. Według jednego z mniej znanych podań greckich, Orfeusz zginął od pioruna za zdradzenie tajemnicy bogów. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kochanowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Fraszki · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fraszki/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis