Loreva
Loreva

Rozdział 12 z 27

XI.

A Trojden w zamku — już wdarł się na wały, 
Powiązał straże łyczanemi1 sznury2; 
Trąby litewskie w warowni zagrały; 
Wstąpił w swe prawa zwycięzca ponury. 
Litwin z okrzykiem do skarbcu się wdziera 
I srebra Piastów garściami rozdziela. 
Drzwi do kaplicy rozdarła siekiera, 
Gdzie był złocisty obraz Zbawiciela; 
Zabrano srebrne wzorzyste ornaty, 
Złote kielichy i relikwijarze. 
Do nóg Trojdena padał ksiądz brodaty, 
Pewien, że świętość uszanować każe. 
Trojden popatrzył na oblicze Chrysta: 
«To Bóg wasz? — spyta — za cóż go męczycie?» 
Stanął, podumał — i łza uroczysta 
Z oczu pogańskich polała się skrycie; 
I rzekł do księdza: «Ten krzyż to mi znany, 
Bo go Krzyżacy na swych płaszczach noszą; 
Pewno to przez nich Bóg ukrzyżowany: 
Bo oni męczyć gotowi z rozkoszą. 
Czemuście, pytam, stary wajdeloto, 
Nie dali wiedzieć do Litwy w tej chwili? 
Tam insze bogi — ale mniejsza o to — 
Waszego Boga my byśmy bronili. 
Och! jak on cierpi! jak zraniony srodze! 
Za cóż go męczą ciernistą koroną?» — 
Tak mówił Trojden — i krzyknął na wodze, 
By nic z kaplicy więcej nie ruszono. 
Litwa, czcząc rozkaz książęcej potęgi, 
Wyszła z kaplicy i dalej się wali 
W ciemne komnaty, gdzie chowano księgi 
Pargaminowe3 z klamrami ze stali. 
Jedne z nich świętsze a oprawne suto, 
Stalnym łańcuchem do półki przykuto; — 
Insze, obite cedrowemi deski4, 
Pobożna ręka zebrała dokoła, 
To są Doktory, Ojcowie Kościoła, 
Z nich dusza ludzka ma pokarm niebieski; 
A insze pracy niesłychanej potem 
I piękne kunsztem wybornej skryptury5, 
Malował barwą, naprowadził złotem 
Mnich benedyktyn świętokrzyskiej góry — 
To chrześcijańskiej nauki filary 
Ewangielija6 lub Testament stary; 
A insze zasię pargaminu skręty, 
Żywe świadectwo pięknej świata chwili, 
To Marek Tullus, Horacy, Wirgili, 
Starego Rzymu relikwijarz święty. 
Rzym, chrzestna matka Lechowej krainy, 
Tuląc ją k’sobie7 niedawnemi laty8, 
Podarowała ten spadek jedyny, 
Jak święte krzyżmo9 wiary i oświaty. 
Piśmienne skarby Piastowie od wieka 
Zbierali skrzętnie, kupowali drogo. 
Ale się Litwin w książki nie zacieka: 
Lęka się czarów, które w nich być mogą. 
Zamknięty w klamrach może tam duch jaki 
Wywoła wróżbę Litwinom złowieszczą; 
Kto wie, te czarne i kraśne10 zygzaki 
W swych ostrych żądłach czy jadu nie mieszczą. 
Tak się lękając nieznanej potęgi, 
Trojden spoglądał na łacińskie księgi; 
Wdział rękawicę — i wolumen stary 
Ujął, popatrzył raz, drugi i trzeci, 
I rzekł do Litwy: «Wynieście te czary, 
Puścić je z dymem — niechaj zło uleci». 
Więc dzika tłuszcza na księgi się miota, 
Odziera klamry ze srebra i złota, 
I w środku zamku suty11 ogień kładnie12, 
I skarby wiedzy rzuca nań bezładnie. 
A kiedy ogień z między kart wybucha, 
Gdy się pargamin kurczy i popieli, 
Litwini z boku naocznie widzieli 
Latającego ponad stosem ducha: 
Jak biały ptaszek zwinął się w przestrzeni. 
Otoczon blaskiem ze siedmiu promieni. 
To był zaprawdę duch mądrości Bożej, 
Z którego Światło, Roztropność, Odwaga; 
Ten Duch skrzydlaty nie mści się, nie sroży; 
Kiedyś go Litwa na klęczkach przebłaga; 
On na jej głowę rzuci swe odblaski 
Ze siedmiorakich promieni swej Łaski. 
  1. łyczany — zrobiony z łyka. [przypis edytorski] ↩
  2. łyczanemi sznury — dziś popr. forma N.lm: łyczanymi (łykowymi) sznurami. [przypis edytorski] ↩
  3. pargaminowe — pergaminowy. [przypis edytorski] ↩
  4. obite cedrowemi deski — dziś: obite cedrowymi deskami. [przypis edytorski] ↩
  5. skryptura — sztuka pisania, kaligrafia. [przypis edytorski] ↩
  6. Ewangielija — dziś: Ewangelia. [przypis edytorski] ↩
  7. k’sobie (daw.) — do siebie. [przypis edytorski] ↩
  8. niedawnemi laty — dziś: niedawnymi latami; w niedawnym czasie. [przypis edytorski] ↩
  9. krzyżmo — tu: uroczyste namaszczenie; krzyżmo to mieszanka oliwy i wonnego balsamu, którą używa się w chrześcijaństwie przy udzielaniu różnych sakramentów (chrztu, bierzmowania, święceń kapłańskich). [przypis edytorski] ↩
  10. kraśny — tu: czerwony. [przypis edytorski] ↩
  11. suty — obfity, wielki. [przypis edytorski] ↩
  12. kładnie — dziś: kładzie, podkłada. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Córa Piastów · Okładka na podstawie: puliarf@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Córa Piastów · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-cora-piastow/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis