Loreva
Loreva

Utwór 1 z 8

Poeci

Zosi i Antkowi 
To wiatr wieczny z Ciebie wiejący 
Przypadł ku nam i o nas zaczepił, 
Wywiał język słowem naglącym 
I język ze słowem nam zlepił. 
Drogi Tobie ten szum, szelest piersi 
Boś Ty sam w bryłę gliny dmuchał —  
To nieprawda, byś Ty poetów 
Nie kochał, ich słów nie słuchał. 
Skądże słowo tak biegnie do dźwięku 
Gdy go inne po imieniu zowie, 
Jakiż płomień świeci nad ziemią, 
Ze tak widno w sercu i słowie. 
Czemu wciąż się ocieram o wieczność 
Jak o domu mojego ścianę —  
Toś Ty chyba zamieszkał we mnie: 
Śpiewa słowo jak ptak przed Panem. 
Ty sam dwoisz ten dar i mnożysz, 
Sam wywiewasz z nas mgłę i ogień, 
Świat widzimy na dłoni bożej, 
Cud w nas samych dzieje się co dzień. 
Dmuchaj w piersi a z Twojej ręki 
Niech nam płynie na płuca oliwa. 
Od słowa ciemnego chroń nas, 
Od słowa ciemnego wybaw! 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jerzy Liebert

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Kołysanka jodłowa, III · Okładka na podstawie: wlcutler@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Kołysanka jodłowa, III · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kolysanka-jodlowa-iii/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis