Utwór 8 z 35

Pieśń I, 14 (O navis, referent in mare te novi...)

Do Rzeczypospolitej1

Ty nasz statku! Na morze ponieść cię mają świeże
fale. Na co się puszczasz?... Mocno się trzymaj portu!
sam już czyliś nie dostrzegł,
jak twe boki, dla2 braku wioślarzy,
jak twój maszt uszkodzony szybkim z południa wichrem,
jak twych żagli stękają pręty, jak trudno zdoła
okręt, lin pozbawiony,
rozkazywać bałwanom skutecznie.
Wszakże nie masz już całych żagli, ni bogów3, których,
gdyby znowu się maszty gięły, przyzywać by można.
Chociaż, będąc szlachetną
córą lasów, ty sosno pontycka4,
chlubić chcesz się daremną nazwą i rodem twoim,
majtek jednak wystraszon zgoła nie ufa statkom,
nawet zdobnym barwami.
Strzeż się, wiatrów igraszką być nie chcąc!
Ty, co niesmak i kłopot ongi wzbudzałaś we mnie,
teraz troskę mi wielką z szczerą tęsknotą sprawiasz,
mijaj morza rozlane
wokół światłem błyszczących Cykladów5!

Do Rzeczypospolitej — W oryginale po prostu Ad navem, czyli „Do okrętu”; rozumienie statku jako alegorii państwa pozostawione było domyślności czytelnika. Bardziej szczegółowe interpretacje odnoszą wiersz do rzymskiej wojny domowej między zwolennikami republiki a cesarstwa. [przypis edytorski] ↩
dla (daw.) — z powodu. [przypis edytorski] ↩
ni bogów — być może mowa o figurach bóstw zwyczajowo umieszczanych na rufie okrętu (co stanowi dodatkową informację o jego zniszczeniach). [przypis edytorski] ↩
pontycki — pochodzący z Pontu, krainy nad Morzem Czarnym. [przypis edytorski] ↩
Cyklady — archipelag na Morzu Egejskim. Jego nazwa może być aluzją polityczną: podczas rzymskiej wojny domowej bazą operacyjną sił Marka Antoniusza była Grecja. [przypis edytorski] ↩