Utwór 33 z 37

Hellada

Kolumny mdleją cieniami,
bluszcz gryzie słodki jak biel marmur,
błękitne wzgórza pełzają po miękkim morzu,
cisze spadają w dłonie bogactwem za darmo,
w szept mgieł schodzą strumienie w cierpkich błyskach noży.

Można nic nie mówić,
w chmurach się położyć,
wędrować:
w drodze napotkam omdlałą świątynię Nike2,
obejmę miękko dłońmi — przyjacielskim splotem,
w góry zmącone echem — pasterskim pokrzykiem,
pójdziemy wolno nad groby zgubionych homerów3.

Hellada — ogólne określenie starożytnej Grecji. [przypis edytorski] ↩
Nike (mit. gr.) — bogini zwycięstwa. [przypis edytorski] ↩
Homer — autor fundamentalnych dla kultury europejskiej eposów greckich: Iliady i Odysei; żył w VIII w. n. e. [przypis edytorski] ↩