Loreva
Loreva

Utwór 2 z 7

II

[Com uczynił...]

Com uczynił, żeś nagle pobladła? 
Com zaszeptał, żeś wszystko odgadła? 
Jakże milcząc, poglądasz1 na drogę! 
Kochać ciebie nie mogę, nie mogę! 
Wieczór słońca zdmuchuje roznietę2. 
Nie te usta i oczy już nie te... 
Drzewa szumią i szumią nad nami 
Gałęziami, gałęziami, gałęziami! 
Ten ci jestem, co idzie doliną 
Z inną — Bogu wiadomą dziewczyną, 
A ty idziesz w ślad za mną bez wiary 
W łez potęgę i w oczu swych czary — 
Idziesz chwiejna, jak cień, co się tuła — 
Wynędzniała, na ból swój nieczuła — 
Pylną drogę zamiatasz przed nami 
Warkoczami, warkoczami, warkoczami! 
  1. poglądać (daw.) — spoglądać. [przypis edytorski] ↩
  2. roznieta — rozpałka. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dziejba leśna (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis