Rozdział 2 z 2

2

Tak samo i w życiu: czasów wir
Jezdnego na hipogryfie ima1;
Gruby mu rozrywać każe kir,
Trumny przeskakiwać, których nié ma.
— Za czarnością trumien świta mir2,
Wynagradzający słusznie;
I wciąż tylko jeden jeszcze trud —
Wysilenie jedno — jeden cud —
A potem — już nie!...

imać (daw.) — trzymać; tu: więzić. [przypis edytorski] ↩
mir (daw.) — pokój, ład. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Cyprian Kamil Norwid

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Święty-pokój · Okładka na podstawie: albertopveiga@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Święty-pokój · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/norwid-swiety-pokoj/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.