Loreva
Loreva

Rozdział 54 z 76

9

Kogóż ten widok, kogo nie zachwyci? 
Kiedy nad otchłań pognębienia wzbici 
Krążymy po niej spojrzeniem wpół-bożem, 
A bliżsi nieba, czuć wyraźniej możem, 
Żeśmy na samym dwóch sfer pograniczu, 
W swojej kolebki, w ojczyzny obliczu. 
Weselsza dusza żywiej tu promieni, 
Jaśniej tu czyta w literach z płomieni, 
Którymi Wieczny w tle chaosu cieni 
Do swej potęgi dziedzictwa ją wpisał; 
Sprzed tronu Boga głośniej tu dolata 
Śpiew, co ją w łonie wieczności kołysał; 
Głuszej tu jęczy płacz niskiego świata; 
Na dół, do ziemi smutku kwef1 ponury, 
Na dół westchnienie, co zawichrza duszą, 
Łzy, sercu ciężkie, na dół tu ciec muszą — 
Jak nawałnice i deszcze, i chmury 
Płyną do ziemi od niebieskiej góry. 
  1. kwef — zasłona, woal. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis