Loreva
Loreva

Rozdział 45 z 48

XVII

Szeliga tedy, występny banita, 
Wygnan od ziomków za rodzinne płoty; 
Lecz za to bogacz — a myśl jego skryta 
Mało się troszczy tém piętnem sromoty1. 
A hetman nieco łagodząc mu winę, 
Nim się dopełni wygnanie złowieszcze, 
Kilka dni czasu zostawił mu jeszcze, 
Aby mógł przedać ojcowską wioszczynę. 
Szczupłyć to dworek — mało go obchodzi; 
Jednak Szeliga skorzystał z pozoru, 
Aby na Litwie, wśród tamecznéj młodzi 
Jednać stronniki dla szwedzkiego dworu. 
Pojechał tedy w rodowitą stronę, 
Gdzie od młodości nie postał i nogą, 
Cztery rumaki w karocę wprzężone 
Pędzą ku Litwie pośpiesznie jak mogą. 
I któż by poznał po tak długim czasie 
Syna woźnicy w téj pańskiéj kolasie? 
Na pacholęciu przed dawnemi laty, 
Gdy wyjeżdżało z ojcowskiego domu, 
Nie świecił w oczy strój taki bogaty, 
Twarz była młoda, a czoło bez sromu. 
Za niém leciały — jako towarzysze, 
Błogosławieństwa ojca i kapłana; 
Dziś jego głowa z kraju wywołana2, 
Przeklęstwo ziomków nad nią się kołysze. 
I kraj się zmienił, że poznać nie można: 
Tak było pięknie, tak było zielono, 
A teraz dymem wsi i miasta płoną; 
Świątynie ręka odarła bezbożna; 
Nie słychać w polu śpiewania żniwiarzy; 
Kryje się w lasach trwożliwie drużyna; 
A gdy człowieka napotkać się zdarzy, 
Ten gorzko płacze i Szweda przeklina; 
Zboża spalone, nagie świątyń mury, 
Wszędy zniszczenie, gdzie oko dościga... 
I gorzko, gorzko zaśmiał się Szeliga, 
Dworek swych ojców gdy zobaczył z góry. 
Runęły spichrze, gołębnik, stodoła, 
Dom pochylony do upadku gotów, 
Klonów i gruszy nie było już zgoła, 
Rosły badyle w ogródku bez płotów. 
Znaczno, że wszędy przeszedł czas pożerczy, 
Wszystko boleśne przypomnienia budzi; 
Tylko przed wjazdem stara brama sterczy, 
Zaklęciem Skargi pamiętna u ludzi. 
Westchnął Szeliga — a z dumnego oka 
Trysnęła łezka, gość niespodziewany; 
Lecz się opomniał3 i spojrzał z wysoka 
I począł nowe osnowywać4 plany: 
  1. sromota (daw.) — hańba. [przypis edytorski] ↩
  2. wywołany (daw.) — wygnany. [przypis edytorski] ↩
  3. opomnieć się — dziś: opamiętać się. [przypis edytorski] ↩
  4. osnowywać — dziś: snuć. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Stare wrota · Okładka na podstawie: Luz Adriana Villa A.@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Stare wrota · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-stare-wrota/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis