Loreva

Pusty okręt

Kędyś1, kędy nikt się nie ośmieli
z żywych płynąć na bezkresy morza,
u ścian skalnych stromego podnóża
stoi okręt na ciemnej topieli2.

Pod blask słońca jak szkielet się bieli:
wicher rozniósł żagle na przestworza,
nagie, sztywne sterczą maszty z łoża3,
na kształt suchych, olbrzymich piszczeli.

Z wolna, wielki, pogrąża się w bezdno4
ten trup-okręt wbity do cieśniny — —
pustka śmierci — czasem tylko siny

cień skał nagich na deski się kładzie
w noc miesięczną5 bladą i bezgwiezdną,
lub krab pełza po pustym pokładzie.

kędyś — gdzieś. [przypis edytorski] ↩
topiel — głębina. [przypis edytorski] ↩
łoże — tu: podstawa, do której przymocowany jest maszt. [przypis edytorski] ↩
bezdno (neol.) — otchłań. [przypis edytorski] ↩
miesięczny — księżycowy. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pusty okręt · Okładka na podstawie: SergioTudela@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Pusty okręt · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-pusty-okret/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.