Loreva
Loreva

Utwór 2 z 17

Pocztylion

Gawęda gminna

— Tu piją i gwarzą, ty jeden w téj wrzawie, 
Wyglądasz jak jeniec w niewoli; — 
Weź czarkę, weź lulkę, siądź tutaj na ławie, 
I powiedz, co tobie tak boli1? 
Ni dzwonek, ni trąbka, ni kraśne2 dziewczęta, 
Nie mogą rozerwać twéj nudy3; 
Dwa lata tu żyjesz, a nikt nie pamięta 
Ażebyś był wesół jak wprzódy. 
— O! bo też mi gorzko, bo smutno mi wszędzie, 
Nie miło na świecie, nie miło; 
Daj czarkę! przy czarce odważniéj mi będzie, — 
Posłuchaj co mi się zdarzyło: 
Gdym przystał na pocztę, zbyt jeszczem był4 młody, 
Lecz dusza dość miała swéj mocy; 
Nie znało się wprawdzie wygody, swobody, 
Nie było ni święta, ni nocy. 
Od ranka do zmroku, od zmroku do ranka, 
Woziłem pakiety i pany, — 
Dostałem złotówkę; o! wtedy hulanka, 
Wesoły i syt, i pijany! 
Zwodziłem dziewczęta, skarbiłem przyjaciół, 
Z pisarzem jak z równym i kwita; 
I konie mię znały, jak gwizdnął, jak zaciął, — 
Rwą moje siwaki z kopyta. 
Wesoło wieźć pocztę! zatrąbię na moście: 
Tu kogoś się spędzi, tam spotka, 
Tu wiozę panicza, tu młode imoście, 
O! wtedy pewniutka dwuzłótka! 
Lecz serce me jednéj oddałem dziewczynie, — 
Mieszkała w wioseczce o milę. 
Bywało wracając nigdy się nie minie, 
Choć krótką przepędzę z nią chwilę. 
Raz woła mię pisarz, w północnéj cóś porze, 
Budzę się natychmiast, przychodzę, — 
A była to zima, mróz tęgi na dworze, 
Zawieja, sumioty5 na drodze. 
«Powieziesz sztafetę!» — «Oj licho przywiodło!» — 
Tak sobie odchodząc mruczałem. 
Za pakiet, za trąbkę, za konia, za siodło, 
I w moment puściłem się czwałem. — 
A tutaj wiatr świszcze, śnieg kręci i ciemno, 
A przytém okrutne bezdroże; 
Dwa słupy wiorstowe mignęły przede mną, 
Podjeżdżam pod trzeci — o Boże! 
Wśród wichru poświstów, głos z płaczem zmieszany, 
W bok drogi gdzieś woła pomocy; 
Myśl piérwsza — pomogę! któś pewno zbłąkany, 
Brnie w śniegu i zginie wśród nocy. 
Zwróciłem już konia — wtém jakby mi zda się 
Któś szepnął: «a tobież co po tém? 
Ej lepiéj godzinkę zyskawszy na czasie, 
Odwiedzić twą dziéwę z powrótem6». 
Strach serce ogarnął, zaledwiem mógł dyszeć, 
Pot zamarzł kroplami nad czołem; 
Jam w trąbkę uderzył, by jęków nie słyszeć, 
I daléj siwego zaciąłem. 
Wracałem o świcie — trzy wiorsty od domu, 
Strach znowu ogarnął mię skryty; 
Duch zamarł, a serce szepcąc po kryjomu, 
Stukało jak dzwonek rozbity. 
Przy słupie koń czmychnął — zjeżyła się grzywa 
Na drodze, pod płachtą powiewną, 
Pod warstwą sumiotu — kobiéta nieżywa, 
Skostniała, bezwładna jak drewno. 
Strząsnąłem płat śniegu na białéj jéj szacie, 
I trupa wywlokłem na drogę; 
Otarłem śnieg z lica — to była... ach! bracie 
Daj czarkę, dokończyć nie mogę — 
  1. co tobie (...) boli (reg.) — co cię boli; co ci dolega. [przypis edytorski] ↩
  2. kraśny — piękny. [przypis edytorski] ↩
  3. nuda — tu: znużenie, niechęć do rozrywek, melancholia. [przypis edytorski] ↩
  4. jeszczem był — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika: jeszcze byłem. [przypis edytorski] ↩
  5. sumiot — zaspa; kupa śniegu nawianego (zmiecionego) przez wiatr. [przypis edytorski] ↩
  6. z powrótem — dziś: z powrotem. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pocztylion · Okładka na podstawie: grassrootsgroundswell@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Pocztylion · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy-pocztylion/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis