Utwór 4 z 69

Patos dali

O, rzucie mój! O, oddalenie w nieskończoność!
— Cisnę źrenice w najdalsze przestrzenie,
W jakieś zupełne, twórcze oderwanie — — —
(O, muzyko, muzyko dali złocistej!...)

Słoneczna gra przybliżeń i oddaleń...
Rozpłynąć się tak — hen... hen...
Falistą linią rytmów płynąć, płynąć bez końca...
(Strzeliła złota droga. Prosta. Równa.
Strzeliła sobą w dal! O, odległości niezmierzona!)

Płynąć... płynąć... i poczuć Patos1 Bezmiaru2,
Patos ciśniętej w bezkres3 perspektywy!!...
(O, muzyko, muzyko dali drżącej, złocistej...)

patos — podniosły ton. [przypis edytorski] ↩
bezmiar — ogromna ilość czegoś. [przypis edytorski] ↩
bezkres — pusta, rozległa przestrzeń, bez zauważalnych granic. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Julian Tuwim

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Patos dali · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-patos-dali/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.