Utwór 12 z 16

Na toż

Dzień jeden drugi goni i potem zostawa
Tam, skąd wiek wszytkokrotny odwrotu nie dawa.
Żaden dzień i godzina bez szkody nie bywa
Człowieku1, który ze dniem zarówno upływa.
Karmia2 byt nasz godziny, która leci snadnie3;
Więcej się ten nie wraca, kto z regestru4 spadnie;
Już w nocy wiekuistej sen przyjdzie spać twardy.
Na to masz zawsze pomnieć, o człowiecze hardy:
Dwakroć żyje, kto żyjąc umrzeć się gotuje5;
Umiera dwakroć, kto się śmiertelnym nie czuje.

człowieku — dziś popr. forma C.lp: człowiekowi. [przypis edytorski] ↩
karmia (daw.) — karma, pokarm. [przypis edytorski] ↩
snadnie (daw.) — łatwo. [przypis edytorski] ↩
regestr (daw.) — spis. [przypis edytorski] ↩
gotować się (daw.) — przygotowywać się. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Daniel Naborowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wybór poezji · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/naborowski-wybor-poezji/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.