Źródło i licencja tłumaczenia
Groby nasze
„Lecz błagam, niechaj żywi nie tracą nadziei”.
Słowacki.
Wy życia pełne mogiły!
Wy nie ołtarzem próżnej żałoby,
Lecz twierdzą siły.
Nie z pustym echem pacierzy,
Ale z płonącem sercem przed wami
Stać nam należy.
Które Bóg wybrał wśród gminu,
Że się znów kiedyś przełamiem chlebem
Pieśni i czynu.
Sypał nam Pan te kurhany,
By pielgrzym tęskny na cudzych progach
Miał znak podany.
Gdy sztandar wzlata jej ptakiem,
Tak pogrobowiec rośnie na męża,
Pod mogił znakiem.
One popioły a kości,
Jako złotego posiewu ziarna,
Na plon przyszłości.
Zamarła z końca do końca,
Niechaj nie tracą żywi odwagi,
Czekając słońca.
Tem bliższe błogie zaranie...
Z grobów się ozwie lutnia dźwięcząca,
Żywa pieśń wstanie.
Przeleci jako płomienie,
I zbudzi w grobach drzemiące siły,
Rozproszy cienie.
I zbudzi serca do bicia...
Niechaj więc żywi mają nadzieję,
Niech strzegą — życia!
....................................
Smętne się echa niosą...
A ja na grobach — brzoza płacząca,
A łzy mi lecą rosą...
Źródło i licencja
Domena publiczna · Maria Konopnicka
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Dnie i chwile · Okładka na podstawie: Denmark #24 Ry, Nelson L.@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Dnie i chwile · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/konopnicka-damnata-dnie-i-chwile/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.