Loreva
Loreva

Rozdział 23 z 103

Pieśń XXI

(Krąg VIII. Tłumok V. Przedajni.)

Tak na most z mostu, mówiąc rzeczy inne1, 
A których pieśń ta opiewać nie myśli, 
Przez skalne chrapy, progi niegościnne, 
Piąty z kolei, kiedyśmy już przyszli: 
Wytchnąwszy trochę, ciekawością ginę, 
Aby oglądać inną rozpadlinę 
Tych złych tłumoków, inne łzy daremne; 
Dno jej, widziałem, szczególnie jest ciemne. 
Jak w arsenale weneckim wśród zimy 
W dymiących kotłach war smoły widzimy, 
Aby nadpsute przez morskie odmęty, 
Już nieżeglowne naprawiać okręty; 
Ci smołę leją, ci tkają pakuły 
W szczel2 łodzi, którą podróże nadpsuły; 
Ci nowych statków budową zajęci, 
Ten struga wiosło, drugi linę kręci: 
Tak nie przez ogień, lecz przez bożą wolę 
Wrzały w tej jamie gęste wary smolne, 
Jak klejem lepiąc jej ściany okolne. 
Wydęte bąble na powierzchni waru, 
Ciągle, widziałem, pękały od skwaru: 
Podczas gdy oczy utkwiłem w tej smole, 
Wódz mówiąc: «Strzeż się! strzeż się!» — mnie z zapałem 
Do siebie z miejsca przyciągnął, gdzie stałem. 
Jam się odwrócił, jak ów nieroztropny, 
Co bieży3 widok oglądać okropny, 
A patrząc, ledwie nie mdleje od trwogi. 
I diabeł czarny biegł mostem za nami, 
O jakże jego była postać dzika! 
Jak groźne gesta4! Ciężkimi skrzydłami 
Szumiał, a lekko biegł na obie nogi: 
Barki spiczaste, widzę, nowe cudo! 
Na ostrych barkach unosił grzesznika, 
Jak hakiem szponą trzymając za udo. 
Z naszego mostu wołał zaperzony5: 
«Oto jest jeden z radców z Santa-Zita6, 
Rzucaj go w jamę, panie Ostroszpony! 
Wracam, gdzie strona w takich dość obfita: 
Oprócz Bontura, tam każdy ladaco7,  
Nie w Tak przemieni, gdy mu za to płacą». 
Rzucił go w jamę, a sam szybkostopy 
Biegł jak pies dworny za złodziejem w tropy. 
Grzesznik dał nurka i cały zbrukany 
Wypłynął na wierzch; ukryte szatany 
Za skałą, krzycząc taką groźbę gwarzą: 
«Tu cię nie zbawi obraz z świętą twarzą8.  
Tu pływacz lekko jak w Serchio nie pierzchnie9, 
Jeśli mieć nie chcesz od naszych szpon znaków, 
Nie marszcz daremnie tej smoły powierzchnie». 
I weń wrazili więcej jak sto haków, 
Mówiąc: «Tam na dnie tańcuj sobie w koło, 
Gdy możesz skraść co, to chyba pod smołą». 
Tak kucharz swoim trójzębem w naczynie 
Zatapia mięso, gdy na wierzch wypłynie. 
A mistrz: «Oszukaj zgraję diabłów całą, 
Chyłkiem pół zgięty skryj się za tą skałą. 
Nie bój się o mnie, znam się z ich obrazą, 
Już ja w tym zgiełku byłem inną razą10». 
I ledwo przeszedł przez mostu upusty, 
Dochodząc śmiałym krokiem pod most szósty, 
W krąg pogodnymi spoglądał oczyma. 
Wtem jak huragan, jakby psiarnia jaka, 
Co się obcesem rzuca na żebraka, 
Gdy żebrząc chleba u drzwi się zatrzyma, 
Szatany biegły ze dna skałoziemu, 
Wszystkie swe haki zwróciły ku niemu, 
A wódz mój wołał: «Stój, rodzie obrzydły: 
Wpierw nim na wasze weźmiecie mię widły, 
Przyjdź który do mnie, niechaj mnie wysłucha, 
Może się gniew wasz nieco udobrucha». 
Jakby zahuczał grom jeden i drugi, 
Wszyscy krzyknęli straszliwymi wrzaski: 
«Idź sam do niego, Przeklęty Ogonie11!» 
Jeden szedł, drudzy stali nieruchomie 
Podchodząc: «Jestem» rzekł «na twe usługi». 
— «Czyżbyś mnie widział na tej skały złomie 
Zdrowym i całym, mimo wasze bronie, 
Bez woli bożej i niebieskiej łaski? 
Puść mnie! Bo niebo chce na twoją trwogę, 
Abym jednemu wskazywał tu drogę!» 
I na te słowa mistrza rozdąsana 
Tak silnie pycha zgięła się szatana, 
Że z rąk mu widły upadły pod nogi 
I rzekł do swoich: «Nie brać go na rogi!» 
A mój wódz do mnie: «Ty, co między skałą 
Siedzisz w pół zgięty, nie chyłkiem, chodź śmiało!» 
Jam biegł do wodza jak więzień z swej celi, 
A diabli wszyscy naprzód się pomknęli; 
Widząc biegnących zdjął mnie przestrach nowy, 
By nie złamali warunków umowy. 
Tak drżąc Kaprony zdała się załoga12 
Na łaskę stokroć liczniejszego wroga. 
Ja się tuliłem do wodza mojego, 
Ich gesta, twarze wciąż mając na oku, 
Którym patrzało z oczu nic dobrego. 
Spuścili haki; wtem jeden z natłoku: 
«Chcecie?» rzekł, «ja go zadrasnę tym hakiem». 
«Zgoda, idź!» całym krzyknęli orszakiem. 
Szatan, co z mistrzem zagajał rozmowę, 
Do razu zgłuszył ich pogróżki nowe, 
Wołając: «Cicho! cicho, Sowizrzale!» 
Potem rzekł do nas: «Dalej po tej skale 
Wam iść nie radzę, most szósty w ruinie; 
Jednak gdy dalej tak pilno wam w drogę, 
Tym stromym brzegiem zawróćcie swe kroki, 
Tam jest do przejścia drugi most z opoki. 
Później o godzin pięć jak w tej godzinie 
Wczora, o ile zapamiętać mogę, 
Tysiąc dwusetny sześćdziesiąty szósty 
Rok się zakończył, gdy mostu upusty 
Runęły w gruzy i drogę przerwały13. 
Szlę14 mych szatanów, ażeby patrzały, 
Czy kto nie wytknął głowy na powietrze; 
Idźcie więc z nimi, was ich moc nie zetrze, 
Przy nich was żadna nie spotka przygoda. 
A wam ja karność zalecam w pochodzie: 
Waszym naczelnym będzie Jeżobroda15, 
Sam16 Łapiduszo, Psiakrwi, Smoczypłodzie, 
Chodź Ostrohaku, Łasy, Drapigraco, 
Z wami Zęboknur, Gniewożar ladaco. 
Figlarzu, bierz mi za pas kurzą nogę, 
Ich przeprowadzić sforą, jak przystoi, 
Aż pod most, który jeszcze cało stoi». 
«O mistrzu,» rzekłem, «cóż się stanie z nami? 
Jeżeli tylko sam dobrze znasz drogę, 
Bez tej piekielnej straży idźmy sami, 
Gdy ciebie zwykły rozum nie opuszcza. 
Patrzaj, jak strasznie zgrzytają zębami, 
Złem nam widocznie przegraża ta tłuszcza». 
A mistrz: «Dlaczego trwożysz się i o co? 
Niech, jak chcą, pozwól, zębami klekocą, 
To ich grymasy zwykłe i swawole 
Z tymi, coś widział gorejących w smole». 
I szli na lewo przez kamienne zęby 
Na znak, że każdy ze swym wodzem zgodny, 
A wódz ich tyłem trąbił marsz pochodny17. 
  1. Tak na most z mostu, mówiąc rzeczy inne — Tu poeci z tamy kamiennej, którą Dante nazywa mostem, spoglądają w oddział piąty kręgu ósmego. W tym oddziale karani są ci, którzy zawodząc wiarę swojego rządu i kraju, na to tylko sprawują urzędy publiczne, ażeby się wzbogacić. Za czasów Dantego po miastach włoskich, w epoce ciągłych wstrząśnień i wojen domowych, magistratura publiczna musiała być bardzo skażona i sprzedajna, kiedy na kary przedajnych urzędników całe dwie pieśni poświęcił. I tu przedziwnie zastosował poeta karę do rodzaju przewinienia. Kto raz nadużył urzędu publicznego w celach osobistych, splamił się na zawsze, a nic tej plamy z niego nie zmyje. Pierwszy występek tego rodzaju, niszcząc zewnętrzną i wewnętrzną godność grzesznego, pozbywa go zdolności opierania się pokusom na przyszłość i strąca go do przepaści coraz głębiej. Szatani wyobrażają przełożonych takich przedajnych urzędników; z początku patrzyli przez palce na ich postępowanie i dzielili się z nimi zyskiem, potem nie dopuszczają do tego, aby tonący w bagnie zepsucia się ratował, lecz udaremniają wszystkie usiłowania jego w tym kierunku, strącając go coraz niżej. [przypis redakcyjny] ↩
  2. szczel — szczelina (tu prawdopodobnie forma skrócona dla zachowania rytmu jedenastozgłoskowca). [przypis edytorski] ↩
  3. bieżyć (daw.) — iść, dążyć. [przypis edytorski] ↩
  4. gesta — dziś popr. forma: gesty. [przypis edytorski] ↩
  5. Z naszego mostu wołał zaperzony — Poeta dlatego mówi: „z naszego mostu”, że ten most, na którym stali, wraz z otchłanią pod nim powierzony był w straży tego szatana. [przypis redakcyjny] ↩
  6. Santa-Zita — Święta Zyta, patronka miasta Lucca. Magistratura tego miasta w owych czasach głośna była ze swego przekupstwa. Tu poeta chcąc jeszcze więcej zaostrzyć żądło ironii, nazwę miasta omawia imieniem jego patronki. [przypis redakcyjny] ↩
  7. Oprócz Bontura, tam każdy ladaco — Bontura wspomniany tu ironicznie jako wyjątek, był rzeczywiście największym oszustem w Lucca. [przypis redakcyjny] ↩
  8. Obraz z świętą twarzą — to jest wizerunek świętej patronki tego miasta, z którego ten przekupień był rodem, a razem napomknienie, że urzędnicy chciwi a przekupnie często są świętoszkami. [przypis redakcyjny] ↩
  9. Serchio — rzeka blisko miasta Lucca płynąca. [przypis redakcyjny] ↩
  10. Już ja w tym zgiełku byłem inną razą — Aluzja do pierwszej pielgrzymki Wergiliusza do piekieł (Pieśń IX). [przypis redakcyjny] ↩
  11. Idź sam do niego, Przeklęty Ogonie — Przezwisko jednego z szatanów, jak poprzednio Ostroszpony, a później Sowizrzał. [przypis redakcyjny] ↩
  12. Kaprona — obronny zamek w Pizie, który pizanie zdali lukiezanom wspartym licznym posiłkiem gwelfów toskańskich. [przypis redakcyjny] ↩
  13. Wczora (...) tysiąc dwusetny sześćdziesiąty szósty rok się zakończył, gdy mostu upusty runęły w gruzy — Wskutek trzęsienia ziemi przy śmierci krzyżowej Chrystusa Pana. Chrystus Pan umaił na krzyżu w roku życia 34, Dante swoją pielgrzymkę po piekle odbywa w roku 1300, a zatem od czasu trzęsienia ogólnego ziemi w tej chwili wypadało liczyć lat 1266. Szatan oszukuje poetów, wskazując im inny most cały, cel kłamstwa nie jest wyraźny; sens moralny może być taki: że kto raz w kłamstwie podoba chociażby prawdę bez własnej szkody mógł powiedzieć, kłamie bez przerwy, żadnej innej w tym nie mając korzyści, oprócz zaspokojenia swojej ohydnej skłonności. [przypis redakcyjny] ↩
  14. szlę (daw.) — dziś popr. forma: ślę. [przypis edytorski] ↩
  15. Waszym naczelnym będzie Jeżobroda — Domyślamy się, że poeta przez naczelnika szatanów Jeżobrodę, wytyka naczelnika magistratury miasta Lucca złożonej z członków dziesięciu. Resztę nazwisk drugich szatanów, mniej więcej zgodnie z oryginałem i z naturą naszego języka wytłumaczyłem. [przypis redakcyjny] ↩
  16. sam (daw.) — chodź tu. [przypis edytorski] ↩
  17. A wódz ich tyłem trąbił marsz pochodny — To hasło Jeżobrody wyda się zapewne odrażającym dla nosa delikatnego. Tu Dante może ubliżył gustowi estetycznemu, ale za to wiernym był echem opinii średniowiecznej, która wyobrażenie obrzydliwości przywiązywała szczególnie do piekła, a sztuka w średnich wiekach malując piekielne obrazy, żywiołem grotesque zwanym, często się posługiwała. Ta pieśń i następna przypomina piekło Callota. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Dante Alighieri

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Boska Komedia · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/boska-komedia/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Julian Korsak

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis