Loreva
Loreva

Utwór 7 z 11

Słowa do pieśni bez słów

Kto cię odmłodzi, żywocie wieczny? Sam się przeinacz! 
Razem z chmurą się spłomień w zórz szkarłatnej zagęstce. 
A ja — obłędny nieistniejących zdarzeń wspominacz — 
Bywam tobie najbliższy tylko we śnie i w klęsce...  
Nie było dolin — a jednak smutek stał się w dolinie... 
I choć wróżek nie było — w mgłach mówiono o wróżce... 
Brzegiem obłoków fijolet1 płynie. Myśli, że płynie. 
Sen się boczy2 na tego świateł w nicość rozprószcę3. 
W odmętach nocy niech ciał się strzeże bezbronne ciało, 
Niech swe losy przesłania byle jakim błękitem. 
W moim ogrodzie coś się znagliło i zaszemrało, — 
Zaszemrało, jak gdyby ktoś się rozstał z niebytem. 
Znam ja na pamięć jedną dziewczynę... Znam jej westchnienia 
I mym ustom uległość pieszczotliwie zawiłą. 
Nic w niej nie było, oprócz uśmiechu i przeznaczenia, — 
I kochałem ją za to, że nic więcej nie było. 
Znam taką duszę, co cmentarniejąc nie do poznania, 
Sztuczną różę w śmierć niosła... Była niegdyś różystką4... 
Skąd ten świat cały? — I róże sztuczne?... I czyjeś łkania? 
I ja — w świecie, — i ptaki — i pogrzeby — i wszystko? 
Znam ja złocistość, co śni się niebu w imię rezedy5... 
Dla snów błędnych jest człowiek — lada Bożą ustronią6. 
Gasł niegdyś wieczór — i łódź się moja rozbiła wtedy 
O tę zgubną złocistość. Tak się stało, że o nią. 
Zorza dokrwawia swój żal do nieba w czerwieniach pustych, 
A obłoki gasnące chcą w bezludny świat uróść7. 
Czymże jest dla mnie — albo dla jezior — albo dla brzóz tych 
Głuchoniemej wieczności zaraźliwość i burość! 
Czym tajemnicę w niepowtarzalnych dreszczach roztrwonił, 
Gdym twe ciało w ciemnościach pieszczotami przejaśnił?... 
Świat się już dla mnie dość nanicestwił i naustronił, — 
I jam dość się dla świata naczłowieczył i naśnił! 
Spieszno mi teraz do zmartwychwstania kilku topoli, 
Co szumiały w pobliżu zanikłego w snach domu! 
Spieszno mi teraz do zatajonej w gwiazdach niedoli, 
Którą muszę sam przeżyć, nic nie mówiąc nikomu.  
I co ja zrobię po śmierci z sobą i z całym światem? — 
Czy w twych łzach się zazłocę? Czy się we mgle — zniebieszczę? 
Mrok nieodparty zszedł się w ogrodzie z bezwolnym kwiatem, — 
Myśmy byli w tym mroku i będziemy tam jeszcze! 
  1. fijolet — dziś popr.: fiolet. [przypis redakcyjny] ↩
  2. boczyć się — dąsać się, okazywać niechęć. [przypis redakcyjny] ↩
  3. rozprószca (neol.) — ten, który rozprasza. [przypis redakcyjny] ↩
  4. różystka — osoba wyrabiające sztuczne kwiaty (róże). [przypis redakcyjny] ↩
  5. rezeda — roślina o niewielkich żółtawych lub zielonkawych kwiatach. [przypis redakcyjny] ↩
  6. ustroń a. ustronie — miejsce oddalone od ludzkich siedzib; schronienie. [przypis redakcyjny] ↩
  7. uróść (daw.) — urosnąć. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W nicość śniąca się droga (cykl) · Okładka na podstawie: fotologic@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W nicość śniąca się droga (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-w-nicosc-sniaca-sie-droga-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis