Loreva
Loreva

Rozdział 6 z 7

5. Zmaganie

Pod tym dębem, pod stuletnim, wśród gałęzi skrył się, 
a deszcz pierzchnął, siedmiobarwnym łukiem nad nim wzbił się. 
Ledwie okiem w nim utonął, w barwnej brodząc nucie, 
blady błękit tęczę wchłonął, dąb zawołał: «Zbudź się. 
Czas na ciebie, czeka lira, nowej pieśni głodna, 
wdrąż się w ziemię, bij o niebo, serca przepal do dna. 
Ze mną, boski Orfeuszu, zmierz muzyczną siłę, 
mnie pokonasz — śmierć przemożesz1, którą zwyciężyłem. 
Popatrz: uschnie młoda łoza2, runie smukła jodła, 
patrz: topole śmierć podcięła, ale mnie nie zmogła. 
W niebo śpiewem rosnę, w ziemię korzeniami wrastam, 
me milczenie jest strumieniem, a ma pieśń liściasta!»  
Więc Orfeusz chwycił lirę rozmodloną dłonią, 
strunę trącił, już obłoki przebudzone dzwonią. 
Jeszcze głosu nie wydobył, już na wargi drżące, 
jak na liście, promieniście wbiega młode słońce. 
I pieśń począł. 
Wrył się w ziemię takim jasnym tonem, 
że wzleciały ponad drzewa krety uskrzydlone, 
że strumienie, co pod ziemią ciemno się poczęły, 
nad brzegami, co je więżą, w lirę się wygięły. 
Wzniósł się w górę, ręką jeno3 ciężar strun odmierzał, 
a już wiatrem swego głosu w żołędzie uderzał, 
a żołędzie melodyjnie trącając się wzajem, 
rozdzwoniły włosy wierzby nad leśnym ruczajem, 
a w tych włosach smutek nagły wylągł się tak cicho, 
że nie będąc jeszcze szeptem, szeptał: «Eurydyko...» 
Jeno woda pochwyciła to czułe wezwanie, 
a już w kwiaty je wkropliła na leśnej polanie, 
a tam trawy zielonawe w korzenie wszeptały 
i już drzewa jej imieniem szumieć poczynały. 
Targnął strunę, bo nie szeptem śmierć miał głuchą przemóc, 
lecz wołaniem tak wysokim, jak gwiazda nad ziemią: 
«Chcecie? Rozpacz wam wyśpiewam: płomieniste góry 
rosną we mnie, burza wraża w ziemię kły wichury. 
Chcecie? Błyskawicą chłostam, serca gryzę gromem, 
w ręku piorun mam i rozpacz w oku nieruchomem, 
a ta rozpacz w gniew urasta, a ten gniew jest burzą 
przeciw tobie, której kształty czarno się marmurzą».  
Już nie słowem, ale głosem w twardą korę nieba 
tłukł Orfeusz, aż sypnęła ciężkich gwiazd ulewa... 
Wtedy przerwał, bowiem uczuł, że mu głos uwięźnie 
w niebie drżącym jeszcze... 
Ale dąb milczał potężniej. 
  1. przemóc (daw.) — przezwyciężyć, pokonać. [przypis edytorski] ↩
  2. łoza — wierzbowe zarośla. [przypis edytorski] ↩
  3. jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Orfeusz w lesie · Okładka na podstawie: JD Hancock, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Orfeusz w lesie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-orfeusz-w-lesie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis