Loreva
Loreva

Utwór 2 z 3

O wschodzie

Mrok gasnął... purpurowe wytrysły promienie,  
W zamarłych chmurach budząc wyśnione widzenia 
Opustoszałych zamków, potworów z płomienia 
I dróg, wiodących w przestrzeń długo... nieskończenie.  
Słońce! ku jego blaskom wyciąga ramiona 
Tłum ludzi z błędnym wzrokiem i spalona wargą,  
Jęczy niebo i ziemia utajoną skargą,  
Co stapia się z purpurą i w przestrzeni kona.  
W takiej chwili ujrzałem upiora-dziewicę,  
Idącą w słońce pustką ugorów rozległą 
I całe złoto wschodu w jej oczach się zbiegło.  
Padłem na twarz!! już zachód pieśń grobów wydzwania,  
O spojrzyj! spojrzyj! na mnie ty, której źrenice 
Zwiastują wschód słoneczny i męki konania.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Henryk Zbierzchowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Impresye · Okładka na podstawie: Colors, John Fowler, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Impresye · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zbierzchowski-impresye/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis