Loreva

Jutrzenka duszy

Gdy świt białoróżowy w duszę rozpustnika 
Wnika wraz z Ideału gryzącym widziadłem, 
Działaniem tajemnicy mściwej — w tym upadłem, 
Odrętwiałem bydlęciu Anioł się ocyka. 
Niedostępnych nieb ducha błękitne przestworze 
Przed upadłym, co jeszcze marzy, rwie się, rani, 
Otwiera głąb ciągnącą jak paszcza otchłani — 
Tak, o bóstwo me drogie, czysty, świetlny tworze! 
Ponad orgii bezmyślnych dymiącymi szczęty1, 
Twe rysy mi różowiej, jaśniej, cudniej świecą 
I przed mą rozszerzoną wciąż krążą źrenicą. 
Blask dnia przyćmił świec blaski, lecz obraz twój święty — 
Wciąż zwycięski, o duszo ty promieniejąca, 
Lśni do nieśmiertelnego upodobnion słońca! 
  1. szczęty — dziś popr. forma N. lm: szczętami. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Charles Baudelaire

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Jutrzenka duszy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-jutrzenka-duszy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska]

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis