Loreva
Loreva

Rozdział 2 z 32

II

I znów mówię: Gdy w nagłej stu zmierzchów żałobie 
Czekałaś na me przyjście, nim się Bóg nadarzy, — 
Mnie tylko, mnie jednego nie było przy tobie! 
Zapóźniłem się... Winna jakaś mgła bez twarzy... 
Nieraz w obcych mi cieniów biegnę rozwiewiska 
I zatracam ścieżynę do własnej rozpaczy. 
Czemuż jestem daleki? A ty — czemu bliska? 
I tak zawsze i zawsze i nigdy inaczej! 
Czemu wczoraj tę brzozę wśród słońca błyskotów 
Ozdobiłem, pląsając, w perły i korale? 
Dziś dla ciebie mi zbrakło strwonionych klejnotów, 
Puste są moje dłonie i czcze moje żale. 
Czasem bywają takie na uboczu święta, 
Dusza przez sen tak szumi, że w tym właśnie szumie 
O tych, których się kocha, najmniej się pamięta... 
Wszak rozumiesz? Nieprawdaż? 
Dziewczyna rozumie. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Okładka na podstawie: USA > Texas > Austin, antifluor@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-powiesc-o-rozumnej-dziewczynie-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis