Loreva
Loreva

Utwór 5 z 10

II

O zmierzchu

Gdy zmierzch na oknie naszym już dosięga kwiatów, 
My, w cień wspólny związani na znajomej ścianie — 
Myślami do dwu różnych odbiegamy światów, 
Dłońmi zwarci w tym ziemskim, jak na pożegnanie. 
Wędrówka myśli naszych, stroniących od ciała, 
Każe pod grozą straty trwać w znieruchomieniu — 
Dech przy tchu, skroń przy skroni, ramię przy ramieniu, 
I unikać wszystkiego, co szumi lub pała... 
Czuję ucho twe miękkie — zgrzane przy mym uchu, 
Lecz go nie śmiem ochłodzić wilgotnych warg brzegiem, 
By dreszczem nieobacznym1 lub pieszczot zabiegiem 
Nie skłócić nabytego od zmierzchów bezruchu. 
  1. nieobaczny (daw.) — niebaczny. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

O zmierzchu · Okładka na podstawie: 20090919.SD850IS.2968, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

O zmierzchu · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-ii-o-zmierzchu/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis