Loreva
Loreva

Rozdział 3 z 6

PROLOG

PIERWSZA OSOBA PROLOGU

Boże! zeszlij1 na lud twój, wyniszczony bojem, 
Sen cichy, sen przespany, z pociech jasnym zdrojem; 
Niechaj widmo rozpaczy we śnie go nie dręczy. 
Rozwieś nad nim kotarę z rąbka niebios tęczy, 
Niech się we łzach nie budzi przed dniem zmartwychwstania; 
A mnie daj łzy ogromne i męki niespania, 
Po mękach wręcz mi trąbę sądnego anioła; 
A kogo przed tron Boga ta trąba zawoła, 
Niechaj stanie przed Tobą. Daj mi siłę, Boże, 
A komu palec przekleństw na czoło położę, 
Niech nosi znak na czole... Pozwól, Panie, tuszyć2, 
Że słowem zdołam cielce złote giąć i kruszyć... 
Z brązu wzniosę posągi, gdzie pokruszę gipsy. 
A kto ja jestem? — Jestem duch Apokalipsy — 
Obróćcie ku mnie oczu zamglonych i twarzy... 
Oto stoję wśród siedmiu złocistych lichtarzy 
Podobny do człowieka... szata w długość szczodra 
Spływa do stóp; pas złoty przewiązał mi biodra, 
Głowę kryje włos biały, jak śniegi, jak wełna; 
Z oczu skra leci ogniów dyjamentu pełna, 
Nogi mam jak miedź świeżym ogniskiem czerwona, 
Głos huczy jako woda wezbraniem szalona, 
W ręku siedem gwiazd niosę, a z ust mi wytryska 
Miecz ostry obosieczny, a twarz moja błyska 
Jak słońce w całej mocy wyświecone kołem. 
A gdy przede mną na twarz upadniecie czołem, 
Powiem wam: «Jestem pierwszy... i ostatnim będę...» 

DRUGA OSOBA PROLOGU

Ja wam zapał poety na nici rozprzędę, 
Wy śmiejcie się z zapału mego towarzysza... 
Kto on? — do tureckiego podobny derwisza; 
Owe siedem lichtarzy, jest to siedem grodów, 
Stoi wśród siedmiu złotem nalanych narodów, 
Wygnaniec. — A włos czarny w siwość mu zamienia 
Nie wiek, ale zgryzota... W oczach blask natchnienia, 
W ręku gwiazdy... to myśli, z których jasność dniowa; 
Miecz w ustach obosieczny, jest to sztylet słowa, 
Którym zabija ludzi głupich... albo wrogów. 

TRZECIA OSOBA PROLOGU

Zwaśnionych obu spędzam ze scenicznych progów. 
Dajcie mi proch zamknięty w narodowej urnie, 
Z prochu lud wskrzeszę, stawiam na mogił koturnie 
I mam aktorów wyższych o całe mogiły. 
Z przebudzonych rycerzy zerwę całun zgniły, 
Wszystkich obwieję nieba polskiego błękitem, 
Wszystkich oświecę duszy promieniem i świtem 
Urodzonych nadziei — aż przejdą przed wami 
Pozdrowieni uśmiechem, pożegnani łzami. 
  1. zeszlij — dziś: ześlij. [przypis edytorski] ↩
  2. tuszyć — mieć nadzieję; por. wyraz pokrewny: otucha. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Kordian · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kordian/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis