Loreva
Loreva

Rozdział 60 z 176

Podwóyna ballada w tymże samym przedmiocie

Miłuycie tedy, ile chcecie,  
Weselcie się y trząście zdrowo,  
Gdzie potrza y tak dopłyniecie, 
Nie ma ta nad czem robić głową.  
Miłości dur 1ogłupia ludzi; 
Salomon2 przez nią wszedł w pogany:  
Naymędrszy boday się spaskudzi... 
Szczęśliw, kto nie zna, co te rany! 
Orfeusz3, wdzięczny mistrz na fletni,  
Chcąc folgę dać miłosney męce, 
Omal nie zginął co naszpetniey 
W Cerbera srogiey psiey paszczęce;  
A Narcyz4, młodzian pięknolicy, 
W studni głębokiey pogrzebany  
Przepadł dla iakieyś krasawicy...  
Szczęśliw, kto nie zna, co te rany! 
Sardana, xiążę niezbyt słabe5,  
Co Kretę wyspę zawoiował, 
Rad był się przeinaczyć w babę,  
Iżby śród dziewcząt dokazował;  
Król Dawid, prorok w świecie rzadki,  
Boiaźni bożey zzuł kaydany  
Widząc gładziuchne dwa pośladki6...  
Szczęśliw, kto nie zna co te rany!  
Ammon7, udaiąc słabość ostrą,  
Gdy go z litości hołubiła,  
Sprosności czynił z Tamar, siostrą, 
Aż się dlań szpetnie przykurwiła;  
Herod, za tańce y figielki,  
Przez tanecznicę ubłagany, 
Ianowi zrobił despekt wielki...! 
Szczęśliw, kto nie zna, co te rany! 
O sobie biednym też rzec muszę: 
Zbito mnie, niby w rzece płótno, 
Na goło, drągiem... Na mą duszę,  
Tę kaźń któż ziednał mi okrutną, 
Ieśli nie Kasia8 czarnooka?  
Wzięły po grzbiecie y kompany:  
Ciurkiem płynęła tam posoka...  
Szczęśliw, kto nie zna, co te rany! 
Lecz, iżby przez to żaczek młody 
Dzierlatki młode miał ostawić, 
Nie! Chociaby go, łbem do wody, 
Iak czarownika miano spławić, 
Słodsze mu niż zbawienie własne! 
Ba, wierzy im, li9 obłąkany: 
Czarne brwi maią, czy tez iasne... 
Szczęśliw, kto nie zna, co te rany! 
  1. dur (daw.) — gorączka, choroba (por. „dur brzuszny”). [przypis edytorski] ↩
  2. Salomon — biblijny król Izraela, syn Dawida, znany z mądrości. [przypis edytorski] ↩
  3. Orfeusz — w mitologii gr. legendarny śpiewak i poeta, poszedł do Hadesu, by zabrać stamtąd swoją zmarłą żonę. [przypis edytorski] ↩
  4. Narcyz — w mitologii gr. pasterz, który zakochał się we własnym odbiciu w sadzawce; tu i w kilku innych miejscach Villon ironicznie przeinacza znane antyczne lub biblijne opowieści. [przypis edytorski] ↩
  5. Sardana, xiążę niezbyt słabe... — prawdopodobnie Sardanapal. [przypis tłumacza] ↩
  6. Król Dawid, prorok w świecie rzadki, Boiaźni bożey zzuł kaydany Widząc gładziuchne dwa pośladki — aluzja do historii Dawida i Batszeby. [przypis edytorski] ↩
  7. Ammon — syn biblijnego króla Dawida. [przypis edytorski] ↩
  8. Kasia — Katarzyna de Vauselles, jedyna postać kobieca, która znaczy się głębszym śladem w poezji Villona. W jakich okolicznościach odbyło się to „bicie” — nie wiadomo; słowa „na goło” pozwalałyby się domyślać, iż Villon może został z urzędu oćwiczony: kara, na jaką skazywano wówczas żaków, gdy mścili się za srogość damy za pomocą zelżywych piosenek. [przypis tłumacza] ↩
  9. li (daw.) — jak. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · François Villon

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wielki Testament · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wielki-testament/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Tadeusz Boy-Żeleński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis