XXVI

— Ale w jakim ona właściwie jest stanie? — Pytanie zadał Knut; siedział, jak często wcześniej, w szpitalnym gabinecie profesora. — Samopoczucie mojej małżonki zmienia się falami. Po burzy zawsze przychodził spokój, o ile, jak ostatnio, stałe napięcie nie nadwerężało jej nerwów... Ale nawet wtedy...

Zamilkł.

„Dlaczego ten człowiek sam nie zabierze głosu?”, myślał Knut. „Dlaczego choć raz nie może pokazać, że ma na temat pacjentki jakąś opinię, przez co nie musiałbym tak strzępić sobie języka?”.

— A jak jest tutaj w szpitalu? — ciągnął Knut. — W tym spokojnym miejscu, w specjalnych warunkach, które mają oszczędzać nerwy chorych?

— Pańska żona to wariatka — odparł Hieronimus i wstał z fotela.

Słowo jak tępa broń wwierciło się w świadomość Knuta, rozdzielając jego myśli na dwa obrazy: Hieronimusa, odartego ze swej powściągliwej godności, w koszuli na obchodzie wśród stażystów, oraz jego żony jako „wariatki”.

Profesor przeszedł szybkim krokiem po gabinecie.

— Wielka jest jej gorycz wobec pana. Niedawno zrzuciła ze stołu pański list. Nie chciała go czytać.

Knut patrzył na Hieronimusa w zdumieniu. Stan Else zdawał mu się coraz większą, bolesną zagadką. List przekazał profesorowi otwarty, dlatego nie mógł ani też nie chciał napisać w nim nic innego niż kilka zwyczajnych słów. Hieronimus jednak oczywiście zakleił list, zanim przekazał go Else. Właściwie to i lepiej, że go nie przeczytała, skoro założyła, że mógł przesłać go bez pośredniej kontroli. Co jednak spowodowało tę gorycz w stosunku do niego?

— A zatem nadal jest profesor zdania, że niewskazane są moje odwiedziny u żony?

— Bezwzględnie.

— A odwiedziny doktora Tvedego?

— Na razie nie.

Audiencja dobiegła końca.

Tylko czy ludzie w tym szpitalu naprawdę pojmowali naturę przypadku, który leczyli?

Wszyscy twierdzili przecież, że Hieronimus to ostrożny i ludzki lekarz, najmądrzejszy ze specjalistów od chorób umysłowych.

Dziwne, jak zagadkowe zdawały się być te sprawy dla niewtajemniczonych.