Loreva
Loreva

Utwór 2 z 3

XVI

A dziś — już koniec! Do Wacława gmachu 
Weszła posępna królowa przestrachu. 
Czy go kto otruł, czy struła zgryzota — 
Kona, a przy nim synek, róża złota, 
Gwiazdeczka ranna, także więdnie, gaśnie. 
A w zamku bójka, kradzieże i waśnie. 
Ten bierze sprzęty, ten ściany odziera; 
Zamek się niszczy, pan zamku umiera. 
Gdzie żona? — Ona w najciemniejszej sali 
Brylanty chowa i papiery pali; 
Nie sama — Greczyn w Arnauta1 stroju 
Leży na złotym wezgłowiu w pokoju; 
Jak sułtan jaki wydaje rozkazy, 
A nie powtarza wydanych dwa razy, 
Bo go ta piękna słucha, myśl zgadywa2, 
I całuje go w ręce — nieszczęśliwa! 
  1. Arnaut — Daniel de Riberac Arnaut, poeta prowansalski z XII w. [przypis edytorski] ↩
  2. zgadywa (daw.) — dziś: zgaduje. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wacław · Okładka na podstawie: Hammer51012@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wacław · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trzy-poemata-waclaw/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis