Loreva

Miłość

O nieba płynnych pogód, 
O ptaki, o natchnienia. 
Nie wydeptana ziemia, 
nie wyśpiewane Bogu 
te drzewa, te kaskady 
iskier, ten oddech nieba, 
w ramionach jak w kolebach 
zamknięty. Jak cokoły 
drzewa z szumem na poły; 
serca jak dzbany łaski, 
takie serca jak gwiazdki, 
takie oczu obłoki, 
taki lot — za wysoki. 
Słońce, słońce w ramionach 
czy twego ciała kryształ 
pełen owoców białych, 
gdzie zdrój zielony tryska, 
gdzie oczy miękkie w mroku 
tak pół mnie, a pół Bogu. 
Twych kroków korowody 
w urojonych alejach, 
twe odbicie u wody 
jak w pragnieniach, w nadziejach. 
Twoje usta u źródeł 
to syte, to znów głodne, 
i twój śmiech, i płakanie 
nie odpłynie, zostanie. 
Uniosę je, przeniosę 
jak ramionami — głosem, 
w czas daleki, wysoko, 
w obcowanie obłokom. 

8 września 1942

Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

I część: krzyż człowieczy · Okładka na podstawie: hands, Kai Engel, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

I część: krzyż człowieczy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-i-czesc-krzyz-czlowieczy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis